RANKEN VAN SICYOS. 525 



krachtsontwikkeling gepaard gaan, en dat daarbij zoowel de con- 

 vexe, als ook de concave zijde in lengte toenemen. 



Minder gelukkig was hij in zijn pogingen, om de mechanica der 

 opwaartskromming aan het licht te brengen. Hij meende, dat 

 slechts twee oorzaken daarvoor denkbaar waren, n.l. een toeneming 

 van het uitzettingsstreven van het parenchym der onderzijde, of een 

 vermindering der elasticiteit, verbonden met toeneming der rek- 

 baarheid van de passieve weefsels dier zijde. Zijne proeven leidden 

 hem er toe, de laatstgenoemde mogelijkheid voor de ware oorzaak 

 aan te zien. 



Het gestelde alternatief omvatte niet alle mogelijke oorzaken, 

 en zijne proeven waren niet vrij van bedenkingen. Wat het eerste 

 betreft, was het evengoed denkbaar, dat de kromming door een 

 toeneming van de groeisnelheid aan de onderzijde werd veroor- 

 zaakt, een omstandigheid waarop wij weldra terugkomen. Van zijne- 

 weinig talrijke proeven citeer ik de volgende l). „Entfernt man Epi- 

 dermis, Rinde und Holz von einem aufwartsgekriimmten Spross 

 mit geringer Rindenentwickelung, so richtet sich der entblosste 

 Markcyiinder grade." Hierin ziet Hofmeister het bewijs, dat het 

 merg, hetwelk het voornaamste deel van het zich uitzettende weef- 

 sel is, geen actief aandeei aan de kromming neemt. Deze conclusie 

 is later door proeven van Sachs bevestigd, die aantoonde dat 

 rechte, van de omgevende weefsels bevrijde mergcylinders zich niet 

 opwaarts krommen, als men ze horizontaal legt. Maar de verdere 

 conclusie van Hofmeister, dat dus de vaatbundels en de epidermis 

 der onderzijde rekbaarder geworden moeten zijn, is om vele rede- 

 nen niet gerechtvaardigd, o.a. omdat de weggenomen schorsstroo- 

 ken ook het buitenste gedeelte van het actief zich uitzettende 

 parenchym bevatten. 



Dat in het merg de oorzaak der kromming niet moet gezocht 

 worden, daarvoor pleiten, behalve de genoemde proeven van Hof- 

 meister en Sachs, nog verschillende andere feiten. Ten eerste de 

 omstandigheid, dat het merg het centrum van den zich krommenden 

 tak inneemt; de lengte-verandering van het merg zai dus bij een 

 passieve buiging veel geringer zijn dan die van de schors der con- 

 cave en der convexe zijde; omgekeerd, zullen krommende krachten 

 nergens ongunstiger kunnen worden aangebracht dan juist in het 

 merg. Daarom mag het reeds a priori als waarschijnlijk beschouwd 

 worden, dat de oorzaak der kromming in de peripherische weefsels. 



1) 1. c. p. 286. 



