RANKEN VAN SICYOS. 527 



lijk men thans gemakkelijk inziet, ongerechtvaardigd. De indenti- 

 teit der celwandspanningen met de weefselspanning was niet be- 

 wezen, en vooral was het een willekeurige aanneming, dat de 

 intensiteit van beide spanningen gelijk zou zijn. 



De door Hofmeister aangewende methode der fijne doorsneden 

 laat niet toe, deze vragen met zekerheid te beantwoorden; door 

 middel van de plasmolytische methode is dit echter zeer gemakke- 

 lijk. Splijt men jonge, snelgroeiende stengeltoppen overlangs in 

 vier deelen, zoodat deze uiteenwijken, en brengt men ze nu b. v. 

 in een keukenzout-opiossing van 20 pCt., dan ziet men terstond 

 de krommingen geringer worden. Ja, in het jongste gedeelte 

 keeren zij om; de eerst concave epidermis wordt convex. In het 

 oudere gedeelte blijft de epidermis aan de concave, het merg aan 

 de convexe zijde. Deze waarnemingen, die ik o. a. met jonge 

 bloemstelen van Cephalaria leucantha deed, toonen aan dat er, 

 als de spanning tusschen wand en inhoud in alle cellen opge- 

 heven is, nog spanningen tusschen verschillende weefsels bestaan. 

 Deze spanningen zijn in het jongste deel tegengesteld, in het 

 oudere, nog groeiende deel in denzelfden zin als in de turges- 

 cente plant 1), Beslissender nog dan deze feiten is de omstandig- 

 heid, dat groeiende organen door de aanwending van zoutop- 

 lossingen merkbaar slapper worden, lets, wat met volwassen or- 

 ganen niet meer het geval is. Dit gemakkelijk waarneembare feit 

 bewijst volkomen, dat in jeugdige plantendeelen de turgor een 

 belangrijk aandeel aan de stijfheid en dus ook aan de weefsel- 

 spanning heeft, terwijl dit in oudere deelen, die, gelijk men weet, 

 gewoonlijk geen weefselspanning bezitten, niet meer het geval is. 



Ten opzichte van de rol van den turgor bij de weefselspanning, 

 had dus Dutrochet gelijk, en Hofmeister ongelijk. 



Weinige jaren na het bekend worden van Hofmeister's onder- 

 zoekingen, gaf Sachs van deze in zijn Handbuch der Experimental- 



1) Uit deze proeven volgt tevens de volgende, voor een juist inzicht^in 

 de oorzaken van den lengtegroei belangrijke conclusie, dat n.l. in het jongere* 

 het snelste zich verlengende deel van een groeienden stengeltop, het merg 

 niet sneller groeit dan de vaatbundels en de schors, maar zich alleen door 

 wateropneming sterker tracht te verlengen. Het groeit daarbij zelfs lang- 

 zamer. Eerst na de overschrijding van het maximum der groote periode, 

 wordt de groei in het merg sneller dan in de overige weefsels. Onder groei 

 versta ik hier natuurlijk slechts zulke veranderingen, die niet door plas- 

 molyse opgeheven kunnen worden. Het koml mij voor, dat een nader 

 onderzoek dezer quaestie belangrijke resultaten voor de leer van den groei 

 belooft. » 



