530 OVER DE BEWEGINGEN DER 



vielen terstond de oudere verklaringen van Hofmeister en Knight 1). 



Dat deze overeenkomst ook voor de heliotropische krommingen 

 gold, bleek uit een uitvoerige studie dezer verschijnselen, van 

 welker resultaten H. Miiller Thurgau in Flora 1876 No. 59 een 

 kort overzicht gaf. 



Het zou mij te ver voeren, wilde ik al de details der onderzoe- 

 kingen van Sachs en Miiller, alsmede die van anderen, die de me- 

 degedeelde conclusie voor andere gevallen bevestigen, uitvoerig 

 mededeelen; dit is echter ook geenszins voor mijn doel noodzake- 

 lijk. 



Liever ga ik over tot Sachs' theorie van den groei. Deze werd 

 door den beroemden onderzoeker in 1873 in de derde editie van 

 zijn leerboek ontwikkeld. Steunende op een rijken schat van erva- 

 ringen, deels door een kritische studie, aan de oudere literatuur 

 ontleend, deels door tal van nieuwe onderzoekingen, door hem- 

 zelven en zijne leerlingen verkregen, wees Sachs op de rol, die de 

 turgor bi] de verschijnselen van groei speelt. De betrekking tus- 

 schen de osmotische wateropneming der cellen en den groei was 

 sedert Dutrochet's publicatien geheel vergeten geraakt; thans 

 herleefde zij, om een der hechtste grondslagen van de theorie van 

 den groei te vormen. 



Sachs toonde aan, dat in groeiende weefsels de celwanden door 

 den inhoud der cellen gespannen en uitgerekt zijn, en dat deze uit- 

 rekking in de oudere, volwassen deelen ophoudt. In snel groeien- 

 de organen is deze uitrekking aanzienlijk, in langzaam groeiende 

 is zij geringer. Deze uitrekking der celwanden moet noodzakelijk 

 de afzetting van nieuwe celstofmoleculen tusschen de reeds be- 

 staande versnellen, en dus den groei door intussusceptie doen toe- 

 nemen. Als een sprekend bewijs voor zijne leer, voerde Sachs aan, 

 dat verwelkte plantendeelen niet groeien, voor en aleer de turgor 

 weer door opneming van water hersteld is. Als verdere bewijzen 

 moge nog aangevoerd worden, dat in de partiaalzonen van een 

 groeienden stengeltop de groeisnelheid met de turgoruitrekking 

 gelijken tred houdt, en evenals deze eerst toeneemt, dan een maxi- 

 mum bereikt, om daarna allengs af te nemen, terwijl beiden ein- 

 delijk tegelijkertijd ophouden2). verder, dat door verdunde zout- 

 oplossingen zoowel de turgor-uitrekking als ook de groeisnelheid 

 verminderd wordt, terwijl sterkere zoutoplossingen beiden ophef- 



1) Sachs, Lehrbuch d. Botanik, 4e Aufl. S. 825. 



2) Zie p. 271 en p. 357. 



