RANKEN VAN SICYOS. 537 



de celwand laat al deze stoffen gemakkelijk door; de geringste 

 drukking, die zij door haar elastische spanning op den inhoud uit- 

 oefent, zou terstond een uittreden van het celvocht tengevolge 

 hebben, zoo de geringe permeabiliteit van het protoplasma dit 

 niet belette. 



Hieruit blijkt, dat slechts zoolang als het protoplasma overal 

 tegen den wand aanhgt, een spanning tusschen inhoud en wand 

 mogeHjk is. Zoodra dus deze continuiteit ook maar plaatselijk is 

 opgeheven, moet de turgor nul zijn geworden. En verder ziet men 

 nu gemakkelijk in, dat turgescente cellen onder de inwerking van 

 sterke zoutoplossingen zoolang kleiner zullen moeten worden, tot 

 de turgor volkomen verdwenen, de celwand geheel zonder spanning 

 is. M. a. w. : in een plasmolytische eel is geen turgor mogelijk; en 

 wat voor een afzonderlijke eel geldt, geldt natuurlijk ook voor ge- 

 heele plantendeelen, 



Bij mijne proeven gebruik ik zoutoplossingen, terwijl door ande- 

 ren meestal glycerine of suikeroplossing gebruikt wordt, als men het 

 protoplasma levend van den celwand wil verwijderen. Voor ik 

 verder ga, wil ik daarom kortelijk uiteenzetten, welke redenen mij 

 aan zoutoplossingen de voorkeur doen geven. 



De voornaamste reden is de groote diffusiesnelheid van de door 

 mij gebruikte zouten. Wil men een tak in suikerwater plasmoly- 

 tisch maken, zoo kan het meer dan een dag duren, voor de turgor 

 geheel verdwenen en de lengte volkomen constant geworden is; 

 in oplossingen van chloornatrium of salpeter geschiedt dit reeds 

 binnen weinige uren. De proeven duren dus korter, lets wat om 

 vele redenen van belang is. Daarenboven behoeft men de ge- 

 noemde zouten in veel geringer concentratie te nemen dan suiker; 

 zoo werkt b. v. een 25-percentige suikeroplossing even sterk als 

 een chloornatriumoplossing van 4 pCt. Ook is het osmotisch 

 ^equivalent van suiker in celwanden veel grooter dan van de ge- 

 bruikte zouten, waardoor licht de osmotische werking een invloed 

 op het resultaat zou kunnen verkrijgen. 



Voor mijne proeven gebruik ik zoo goed als uitsluitend chloor- 

 natrium en kalisalpeter, daar deze zeer gemakkelijk door celwan- 

 den dringen, en onder de mij in dit opzicht bekende zouten de 

 sterkste aantrekking voor water bezitten, diis in de geringste 

 concentratie gebruikt kunnen worden, en het snelste werken. 



Wat de concentratie betreft, waarin deze zouten gebruikt be- 

 hooren te worden, zoo leerden mijne proeven daarover het vol- 

 gende. In oplossingen van weinige percenten worden de cellen 



