RANKEN VAN SICYOS. 539 



van grootendeels de interpretatie der in de volgende hoofdstuk- 

 ken te beschrijven verschijnselen afhangt. Ten einde mij helder 

 uit te drukken, kies ik een denkbeeldig geval, namelijk een cylin- 

 drische eel uit het snelst groeiende deel van het merg van eenigen 

 tak. 



In de plant heeft deze eel een bepaalde lengte. Nu breng ik haar 

 in een zoutoplossing van 10 pCt. waar zij plasmolytisch wordt. 

 Zij neemt daarbij een andere, geringere lengte aan. De oorspron- 

 kelijke lengte bestond dus uit twee factoren: het blijvende en het 

 verloren deel der lengte. Het is duidelijk, dat de eerste factor door 

 den groei verkregen is, en dat de tweede slechts het gevolg der me- 

 chanische uitrekking was. Ik wensch daarom den eersten factor 

 de ware lengte, den tweeden de turgoridtrekking te noemen, en 

 aan de som van beiden den naam van feitelijke lengte te geven. 



Thans breng ik deze eel in water; het zout diffundeert uit de 

 ruimte tusschen celwand en protoplasma, en het protoplasma kan 

 dus weer water opnemen en zich vergrooten. Weldra heeft het 

 zich tegen den wand aangelegd, en terwijl het steeds meer water 

 opneemt, rekt het den celwand tot de oorspronkelijke grootte uit. 

 Doch hiermede houdt de verlenging niet op; integendeel, de in- 

 houd zuigt nog begeerig water op en verlengt zich daardoor zoo 

 lang, totdat eindelijk de elastische spanning van den celwand, 

 met de uitrekkende kracht, de turgorkracht, evenwicht maakt. Is de 

 uitrekking, die de celwand hierbij ondergaat, geheel elastisch, of is 

 bij deze uitrekking de elasticiteitsgrens overschreden, en een blij- 

 vende verlenging van den wand veroorzaakt? Om op deze vraag 

 het antwoord te vinden, brengen wij onze eel nu opnieuw in de 

 zoutoplossing van 10 pCt. Hier verkort zij zich zeer aanzieniijk, 

 maar wordt niet weer zoo kort als zij te voren in dezelfde zout- 

 oplossing geweest was. Daaruit blijkt, dat werkelijk de elastici- 

 teitsgrens overschreden was, en dat de uitrekking door waterop- 

 neming dus uit twee factoren bestond: een elastische of herstel- 

 bare, en een blijvende, onherstelbare verlenging. De grootte der 

 eerste wordt gemeten door het verschil in lengte der eel in water 

 en daarna in plasmolytischen toestand; de grootte der tweede 

 verlenging door het verschil in lengte der eel in den plasmolyti- 

 schen toestand voor en na de uitrekking in water. 



Uit deze beschouwing volgen twee conclusien: 

 1°. dat de turgoruitrekking nooit de maat is van de geheele 

 uitrekking door den turgor, maar steeds alleen van het elastische 

 deel daarvan. 



