546 OVER DE BEWEGINGEN DER 



renchym zeer grootcellig, het peripherische meer kleincellig. De 

 vaatbundels hebben geen vaatbundelscheeden of collenchym- 

 strengen, en slechts een zwak xyleem. 



Een weinig hooger komen de drie collenchymstrengen der 

 achterzijde nog dichter bijeen, en versmelten weldra geheel met 

 elkander tot een breeden, den geheelen achterkant bedekkenden 

 band; deze blijft dan tot aan den top der rank. 



Nog lets hooger komen de drie vaatbundels der achterzijde 

 dichter en dichter bij elkander, en spoedig versmelten hun peri- 

 pherische phloembundels tot een weefsellaag, die overal tegen 

 den collenchymband aanligt; nergens vindt men tusschen beiden 

 nog parenchym. De xyleembundels en inwendige phloeemdeelen 

 blijven geisoleerd. 



Op dezelfde hoogte ondergaat ook de bovenzijde veranderin- 

 gen; zij wordt breeder, de beide hoeken treden met hunne collen- 

 chymlijsten sterker vooruit, de vaatbundels onder deze worden 

 zeer zwak en komen dichter onder het collenchym te liggen; ze 

 bevatten in het xyleem nog maar een paar spiraal- en ringvaten. 



Bij al deze veranderingen is de rank zelf veel platter geworden, 

 zoodat zij in het bovenste, prikkelbare deel omstreeks eens zoo 

 breed als dik is. 



Hetgeen voor ons in den bouw van het prikkelbare deel der 

 rank het meest belangrijk is, is dus het volgende. De rank is hier 

 plat en breed, en dus in haar mediaanvlak zeer buigzaam. De 

 bovenzijde bestaat grootendeels uit parenchym; en heeft slechts 

 aan de beide hoeken twee dunne collenchymstrengen en twee 

 zwakke vaatbundels; deze zijde is dus zeer rekbaar. Het centrum 

 bestaat uit parenchym. De onderzijde bestaat uit drie grootere 

 ofschoon zwakke vaatbundels, en daaronder een breede, dikke 

 collenchymlaag. Zij is dus veel minder rekbaar dan de bovenzijde. 



Veronderstellen wij dus, dat het parenchym op een gegeven 

 oogenblik zich plotseling sterker tracht uit te zetten dan kort te 

 voren, dan moet de rank zich tengevolge hiervan krommen, en 

 wel met de bovenzijde convex. Dit volgt met noodzakelijkheid uit 

 den beschreven bouw. 



De ranken zijn alleen aan de onderzijde prikkelbaar; de prikkel 

 moet dus door de epidermis, het collenchym en het phloeem der 

 drie achterste vaatbundels heendringen, voor zij het parenchym 

 kan bereiken. Deze opmerking is daarom van belang, omdat wij 

 later zien zullen dat de zetel der kracht, die de kromming na 

 prikkeling veroorzaakt, in dit parenchym te zoeken is. 



