RANKEN VAN SICYOS. 547 



Uit deze beschrijving van den bouw volgt tevens, dat bij alle 

 Jkrommingen der ranken het geheele parenchym in lengte tae- 

 neemt, zelfs wanneer, gelijk dit bij krommingen van ranken het 

 geval pleegt te zijn, de onderzijde min of meer korter wordt 1). 

 Astn zulk een verkorting kan, beiialve het collenchym, hoogstens 

 ook nog een dee{ van het phloeem der vaatbundels deel nemen. 



Dit resuftaat, dat men gemakkelijk nog nader zou kunnen be- 

 wijzen, zoo men uit de 1. c. p. 314 gegeven cijfers de ligging van 

 •de rteutrale as der kromming berekende, en daardoor haar plaats 

 op de doorsnede van de rank nauwkeurig bepaalde, is daarom 

 van belang, omdat het onze latere beschouwingen omtrent de be- 

 wegingen der ranken *zeer vereenvoudigt. Het laat zich op de vol- 

 gende wijze uitspreken. 



Bij alle krommingen van de ranken van Sicyos, zoowel de 

 epinasiisdte als de prikkel-bewegingen, ondergaan het collenchym 

 en de vaatbundels der achterzijde slechts geringe verandering in 

 lengte; deze verandering is nu eens een verlenging, dan weer een 

 verkorting. Daarentegen verlengen zich altijd alle cellen van het 

 parenchym, aismede de vaatbundels en collenchymstrengen der 

 bovenzijde. De oorzaak der kromming zetelt dus klaarblijkelijk 

 in de bovenzijde; phloeem en collenchym der onderzijde spelen 

 daarbij een ondergeschikte rol en gedragen zich v/aarschijnlijk 

 slechts passief. 



In ons Ve hoofdstuk zullen wij hierop verder bouwen, en ons 

 de vraag voorleggen, of de krommende oorzaak in het paren- 

 chym, dan wei in de vaatbundels of collenchymstrengen der 

 bovenzijde te zoeken is. 



Nog een enkel woord omtrent de haren. Lange spitse haren, 

 en lange en korte klierharen vindt men op het onderste deel der 

 rank vrij veel, naar boven toe worden zij zeldzamer; het prikkel- 

 bare deel der rank schijnt geheel onbehaard te zijn. 



fnwerking der zoutoplossingen. Om de vraag te beantwoorden, 

 bij welke concentratie der zoutoplossing de cellen der ranken 

 plasmolytisch worden en haar turgor verliezen, heb ik deels de 

 cellen zelven in zoutoplossingen van verschillende concentratie 

 onderzocht, deels de verkorting gemeten, die ranken in" oplo^S- 

 singen van verschillende sterkte vertoonen. 



Voor de eerste proef werden ranken in chloornatrium-oplos- 



1) Zie p. 207. 



