RANKEN VAN SICYOS. 553 



Het was van belang te weten, in hoeverre deze weefselspan- 

 ning op een verschillenden groei en in hoeverre op verschiilende 

 turgoruitrekking der verschiilende weefsels berust. Vooral daar- 

 om was dit belangrijk, daar deze vraag voor andere organen met 

 weefselspanning nog niet grondig onderzocht is l). 



Ik heb daarom een hoofdrank in stukjes van 2 c.M. lengte ge- 

 sneden, alien in het mediaanvlak gespleten en toen in 20 pCt. 

 zoutoplossing gebracht. Terstond verloren zij hun krommingen, 

 en kromden zich alien met het parenchym concaaf. Het onderste 

 deel der rank, even boven de inplanting der zijranken, spleet ik 

 rosetvormig in 4 deelen; hierdoor was de omkeering der krom- 

 mingsrichting in het zout nog veel duidelijker zichtbaar. Uit deze 

 proef volgt, dat het merg in alle deelen der rank minder gegroeid 

 is dan de peripherische weefsels, en dat het in de gespleten stuk- 

 ken slechts tengevolge der turgoruitrekking langer is dan gene. 

 De weefselspanning berust dus niet op een verschil in groei door 

 intussusceptie, maar op een verschil in uitrekking door den tur- 

 gor. De groei is wel ongelijk, maar zou, alleen werkende, juist tot 

 tegenovergestelde spanningen aanleiding geven. 



Welk het aandeel van turgor en groei aan de weefselspanning 

 in andere ranken is, heb ik niet onderzocht. 



Het is een bekend verschijnsel, dat gespleten deelen van groeien- 

 de organen, in water gebracht, hun krommingen meest aanzien- 

 lijk vermeerderen. Hetzelfde is natuurlijk het geval met de ranken 

 van Sicyos. Die oprolling is zeer sterk. Een stuk van den top, 2 

 c.M. lang, werd in twee gelijke deelen gespleten en in water ge- 

 bracht; beide helften wonden zich tot drie enge windingen op. Heeft 

 men de geheele rank in stukken van 2 c.M. gesneden, en deze 

 op dezelfde wijze gespleten en in water gebracht, zoo ziet men 

 dat de helften zich alien sterker krommen, doch des te minder, 

 naarmate ze verder van den top afiagen. 



Bij deze oprolling, die bijna momentaan geschiedt, wordt de 

 elasticiteitsgrens der celwanden overschreden, en wel des te 

 meer, naarmate de oprolling sterker was, of het verblijf in water 

 langer duurde. Daar ook dit punt voor groeiende plantendeelen 

 nog niet onderzocht is, wil ik een paar proeven iets uitvoeriger 

 beschrijven. 



I. Een krachtige rechte rank van 15 c.M. lengte werd in stuk- 

 jes van 2 c.M. lengte gesneden, en deze volgens het mediaan- 



1) Eenige proeven hierover beschreef ik reeds op pag. 527. 



