574 OVER DE BEWEGINGEN DER 



dus geenszins eenvoudig met een bizonder geval, maar met een 

 voorbeeld voor een zeer algemeenen regel te doen. 



Om deze reden zij het mij vergund, aan de beschrijving mijner 

 proeven eenige meer algemeene beschouwingen te laten vooraf- 

 gaan, 



Onderzoeken wij in de eerste plaats den graad van waarschijn- 

 lijkheid van een vermindering van den weerstand der uitgerekte 

 w^eefsels, dus van een vermindering der elasticiteit, gepaard met 

 een toeneming der rekbaarheid. 



Deze zijn in onze ranken de epidermis, het hypodermale col- 

 lenchym en de vaatbundels der bovenzijde; in talrijke groeiende 

 plantendeelen voegt zich daarbij nog, als een zeer belangrijke fac- 

 tor, de vaatbundelscheede. Om eenigszms snelle krommingen te 

 kunnen verklaren, zou men in het aangenomen geval moeten ver- 

 onderstellen, dat al deze organen gelijktijdig rekbaarder v^erden: 

 een hypothese, die zonder twijfel zeer onwaarschijniijk is, Wil 

 men slechts in een der genoemde organen de rekbaarheid laten 

 toenemen, dan zou dit orgaan in verschillende gevalien een ander 

 moeten zijn. In de ranken van Sicyos ligt de hoofdweerstand 

 klaarblijkelijk in het hypodermale collenchym; vele groeiende or- 

 ganen bezitten geen collenchym. Meestal biedt de vaatbundel- 

 scheede den meesten weerstand tegen de uitrekking; deze ont- 

 breekt bij Sicyos. In de bladen van Allium Cepa is het volgens 

 Hofmeister alleen de epidermis, die bi] de geotropische krommin- 

 gen een weerstand biedt. Men zou deze voorbeelden gemakkelijk 

 kunnen vermeerderen, en aantoonen, dat voor elk der passief ge- 

 rekte weefsels er gevalien te noemen zijn, waarin het, zoo niet 

 alleen, dan toch bijna uitsluitend het weerstand biedende orgaan 

 is. In elk dezer weefsels zou dus noodzakelijkerwijze de rekbaar- 

 heid door de inwerking van prikkels moeten kunnen toenemen. 



Plaatsen wij hier tegenover het andere geval, en nemen wij 

 aan, dat de uitrekkende kracht der actieve deelen toeneemt. Als 

 zoodanig treedt in alle groeiende deelen alleen het parenchym op; 

 alleen dit heeft, in vergelijking met de andere weefsels, een zeer 

 krachtig uitzettingsvermogen. In de veronderstelling, dat de uit- 

 zettende kracht bij de groeikrommingen toeneemt, verkrijgen wij 

 dus voor alle gevalien eenzelfde en zeer eenvoudige oorzaak. 



De prikkelbewegingen der ranken van Sicyos vinden onder 

 gunstige omstandigheden uiterst snel, soms plotseling plaats. Is 

 het denkbaar, dat de rekbaarheid der passief gerekte weefsels zoo 

 plotseling toenemen kan? Deze rekbaarheid is een eigenschap der 



