RANKEN VAN SICYOS. 575 



celwanden. Noch de gecuticulariseerde wanden der epidermiscellen, 

 noch de dikke wanden van het collenchym, noch eindelijk de pro- 

 toplasmalooze ring- en spiraalvaten der vaatbundels maken den 

 indruk van voor plotselinge spontane veranderingen in hun rek- 

 baariieid vatbaar te zijn. 



Daarentegen weten wij door de beroemde onderzoekingen van 

 Briicke, dat in de gewrichten der bladstelen van Mimosa pudica 

 het parenchym de zetel van de oorzaak der bewegingen is; de ver- 

 anderingen van het watergehalte der parenchymceilen veroor- 

 zaken de bekende prikkelbewegingen van het kruidje-roer-mij-niet. 



Evenzoo speelt bij de weefselspanning en bij den lengtegroei 

 het parenchym een actieve rol, de overige weefsels gedragen zich 

 daarbij tegenover het parenchym steeds passief. 



Uit deze beschouwingen volgt, dat de veronderstelling, dat de 

 rekbaarheid der passief gerekte weefsels bij groeikrommingen zou 

 toenemen, tot zeer gecompHceerde en onwaarschijniijke voorstel- 

 lingen leidt, terwijl een toeneming van de uitrekkende kracht van 

 het parenchym een uiterst eenvoudige verklaring der verschijnse- 

 len kan geven. 



Oorzaak van zulk een toeneming der uitrekkende kracht van 

 het parenchym kan klaarbHjkeHjk alleen een toeneming van de tur- 

 gorkracht zijn, d. i. van de kracht, waarmede de inhoud water uit 

 zijn omgeving aantrekt. Noch een verandering in de rekbaarheid 

 van de celwanden van het parenchym, noch een verhooging van 

 den weerstand van het protoplasma tegen den doorgang van het 

 celvocht, zou zulk een toeneming kunnen verklaren. De celwanden 

 van het parenchym zijn, gelijk uit de aanzienlijke verlenging van 

 mergprismen uit groeiende plantendeelen in water blijkt, zoo 

 uiterst rekbaar, dat een toeneming hunner rekbaarheid de uitzet- 

 tende kracht van het parenchym niet merkbaar zou kunnen ver- 

 hoogen; ook is zulk een verandering om meer dan een reden even 

 onwaarschijnlijk als een toeneming van de rekbaarheid der cel- 

 wanden van de passief gerekte weefsels. 



Een verhooging van den weerstand van het protoplasma is op 

 zich zelf geenszins onwaarschijnlijk. Daar uit mijne vroegere 

 onderzoekingen bekend isi), dat deze weerstand een vereischte 

 voor het tot stand komen van den turgor is, spreekt het van zelf, 

 dat de grootte van dezen weerstand op de grootte van den turgor 

 een bepaalden invloed zal uitoefenen. Bij een gegeven turgor- 



1) Zie pag. 86. 



