618 , OVER DE BEWEGINGEN DER 



De turgorkracht is de wateraantrekkende kracht van de in het 

 celvocht opgeloste stoffen, zooals deze zich door het levend pro- 

 toplasma been op de omgeving kan doen gelden. Het levend pro- 

 toplasma laat het water gemakkelijk door zich heen gaan, de in 

 het celvocht opgeloste stoffen echter niet of zeer moeilijk. Het 

 gevolg hiervan is, dat levende ceilen wel water uit hare omgeving 

 opzuigen, maar daarvoor geen andere stoffen afgeven, tenminste 

 niet in merkbare boeveelheid. 



Het is duidelijk dat de grootte der turgorkracht, bij gegeven 

 eigenschappen van het protoplasma en den celwand, voorname- 

 lijk van den aard en de boeveelheid der in bet celvocht opgeloste 

 stoffen zal afhangen. Elke verandering van de boeveelheid dezer 

 stoffen, en vooral van diegene onder haar, die de grootste aan- 

 trekkingskracht voor water hebben, zal natuurlijk de turgorkracht 

 veranderen. 



De grootte der turgorkracht bangt echter niet eenvoudig van 

 de absolute boeveelheid dezer osmotische werkzame stoffen af, 

 maar van den concentratiegraad, waarin zij in het celvocht voor- 

 komen. Wanneer dus de turgorkracht werkzaam is, en door wa- 

 teropneming de eel vergroot, zal zij daarbij noodzakelijkerwijze 

 zich zelve kleiner maken. Omgekeerd zal elk verlies van water, 

 dat de eel ondergaat, de turgorkracht vergrooten. 



De turgorkracht bangt dus, onder de gegeven omstandigheden, 

 af: 



1. van de boeveelheid en den aard der osmotisch werkzame 

 stoffen. 



2. van het watergebalte der ceilen. 



Bij den groei, en eveneens bij de groeikrommingen, neemt het 

 volumen der ceilen onder wateropneming steeds toe; ten gevolge 

 daarvan zou dus de turgorkracht steeds af moeten nemen. Waar 

 dit nu niet gescbiedt, kan de oorzaak alleen in een vermeerdering 

 van de boeveelheid der osmotische werkzame stoffen in het cel- 

 vocht liggen. 



Deze conclusie volgt, gelijk men ziet, met noodzakelijkbeid uit 

 mijne beschouwingswijze van den turgor 1). Bescbouwen wij 

 thans de in de vorige boofdstukken bescbreven feiten van dit 

 standpunt uit. Ik kies daartoe ehkele gevallen als voorbeelden uit. 



I. Werking van den prikkel op ranken. Ik kies biertoe de rank 

 van Sicyos, die op pag. 593 in proef XII als N". 4 bescbreven is. Deze 



1) Zie p. 86. 



