RANKEN VAN SICYOS. 627 



trouwens te verwachten, na hetgeen wij thans omtrent de werking 

 van den prikkel weten. De sterkte der kromming kan afhangen 

 van den duur der aanraking met het steunsel, maar geenszins van 

 zijn vorm. De aanraking van een gegeven punt der oppervlak- 

 tc der rank met het steunsel is onafhankelijk van de dikte van het 

 steunsel, en alleen deze aanraking bepaalt de mate, waarin de 

 groei versneld wordt. 



5. Potentieele kromming. 



Plaatst men groeiende Stengels horizontaal, en bevestigt men ze 

 zoodanig, dat zij zich volstrekt niet krommen kunnen, en laat ze 

 dan na verloop van eenige uren los, zoo krommen zij zich plot- 

 seling zeer sterk; daarbij wordt de onderzijde convex. Men kan dit 

 bijvoorbeeld daardoor bereiken, dat men ze met gebogen spelden 

 op kurkplaten bevestigt. Legt men rechte ranken van Sicyos met 

 haar onderzijde op een glasplaat, en bedekt haar dan eveneens 

 met een glasplaat, dan zal zij, als na eenigen tijd de glasplaten 

 weggenomen worden, zich plotseling sterk krommen. 



In beide gevallen hebben dus de plantendeelen het vermogen 

 om zich te krommen erlangd onder omstandigheden, waaronder 

 zij de kromming zelve niet konden uitvoeren. Dit is trouwens na- 

 tuurlijk. In de cellen der later convex wordende zijde is, ten ge- 

 volge van den prikkel (zwaartekracht, aanraking met een vast 

 lichaam), de turgorkracht toegenomen, de cellen hebben lang- 

 zamerhand water opgenomen en, daar ze zich niet in de lengte 

 konden uitzetten, hare celwanden in andere richtingen uitgezet en 

 gespannen. Verdwijnt de hinderpaal, dan zullen zij plotseling dien 

 vorm aannemen, die met de rekbaarheid en elasticiteit der cel- 

 wanden overeenkomt. Dit feit wijst ons tegelijkertijd op de merk- 

 waardig geringe rekbaarheid en groote elasticiteit, die de cel- 

 wanden van het parenchym van groeiende plantendeelen in de 

 dwarsrichting moeten bezitten, om een samendrukking door de 

 passief gerekte weefsels te beletten. 



Bindt men halmstukken van grassen, die een jongen knoop in 

 hun midden bevatten, zoo horizontaal, dat bulging niet mogelijk 

 is, en maakt men ze na eenigen tijd los, zoo neemt de knoop ter- 

 stond een zwakke bulging aan. Duurt de proef langer, zoo plooit 

 zich de bladscheede in den knoop aan de onderzijde; dit kan som- 

 wijlen zoo sterk geschieden dat de knoop barst. Wij zien dus ook 

 hier, dat verlenging en kromming een gevolg zijn van spanningen, 



