630 OVER DE BEWEGINGEN DER RANKEN VAN SICYOS. 



ten, in verbinding zijn. Veronderstellen wij nu, dat het mogelijk 

 ware, alle ongelijksoortige weefsels van elkander te isoleeren, en 

 in dien toestand hun groei te onderzoeken. Zal dan de zwaarte- 

 kracht nog als prikkel op het parenchym werken, of is de vereeni- 

 ging met andere weefsels daartoe noodzakelijk? M. a. w.: Werkt 

 de zwaartekracht als prikkel op elke afzonderlijke eel, of is daar- 

 toe de superpositie van meerdere, wellicht van verschillende cel- 

 len noodig? Hoe hangt, in het laatste geval, de werking van den 

 prikkel van den aard der superpositie af? 



Mocht het gelukken op deze vragen een experimenteel antwoord 

 te vinden, dan is wellicht de weg gebaand, om op het verschil 

 tusschen positief en negatief geotropische organen licht te wer- 

 pen. 



8. Verschil tusschen groeikrommingen van een- en 

 veelcellige organen. 



Bij de geotropische en heliotropische gewegingen van Vau- 

 cheria, Mucor, wortelharen van Marchantia e. a. eencellige or- 

 ganen, kan de oorzaak, volgens de heldere uiteenzetting van 

 Sachs 1), niet op een verandering van den turgor berusten, zij 

 moet in een verandering van den groei (of de rekbaarheid) van 

 den celwand haar oorzaak hebben. Bij de bewegingen der groei- 

 ende deelen van hoogere planten, met name van de vaatplanten, 

 komt de differentieering in actieve en passief gespannen weefsels 

 als een belangrijke factor op den voorgrond. Onder de laatsten 

 spelen vooral het collenchym en het xyleem der vaatbundels een 

 voorname rol; beiden munten door de zeer geringe energie van 

 hunne levensprocessen uit. Om den weerstand dezer deelen bij 

 groeikrommingen te overwinnen, is een zeer aanzienlijke kracht 

 noodig, en deze kracht wordt door de toeneming van de turgor- 

 kracht van het parenchymweefsel geleverd. 



Bij de groeikrommingen van veelcellige organen werken de 

 prikkels direct op het proces van afzondering van osmotisch werk- 

 zame stoffen in bepaalde cellen; alle overige verschijnselen laten 

 zich hieruit, aan de hand van de theorie van Sachs over den groei, 

 afleiden. 



1) Lehrbuch d. Botanik, 4e Ed. p. 813. 



(Verslagen en Mededeelingen der Koninklijke Akademie van 

 Wetenschappen, Afd. Natuurkande, 2e Reeks, Deel XV). 



