MR. J. BALL’S SPICILEGIUM FLORE MAROCCANZ. 455 
opposita, calyee duplo longiora sunt, et petalis subzqualia, series 
altera petalis alterna fit demum subequilonga (ut videtur in tabula 
Webbiana Petrophyis agriostaphis, Phyt. Canar. tab. 36, C); car- 
pella denique omnino nifida, nec undique papillosa, latiora sunt et 
apice stylifero demum divaricata. His addas characteres levioris mo- 
menti: scil., flores pentameri vel rarius hexameri, folia in ramis flo- 
rigeris sparsa, et in planta spontanea tantum basi rosulata, calyx semper 
glaberrimus nec glandulis rubris hirtus, pedicelli subglaberrimi sed in- 
terdum pilis paucis glandulosis adspersi. 
Propior erit P. agriostaphis, Webb, et forsan P. tilophila, Bolle (nomen 
barbarum !), species montanz, sed ambz a nostra satis superque di- 
verse. De speciebus Canariensibus quarum 5 jam descripsit beatus 
P. B. Webb, et 4 addidit clar. C. Bolle, judicent qui eas in loco natali 
vivas videbunt. In sicco extricatu nimis difficiles sunt. In planta 
nostra ovula pauca adscendentia versus basin folliculi ad suturam 
ventralem affixa sunt, ut jam innotuit celeb. J. D. Hooker loco citato. 
Si eadem se habet structura in sp. affinibus, foret character genericus 
non parvi momenti. 
Tabula Fitcheana in Bot. Mag. /. c., mendis nonnullis non caret; sta- 
mina longiora petalis alternantia, nec opposita, et nimis brevia osten- 
dit ; folia caulina (in planta spontanea) longiora sunt et basin versus 
attenuata, carpella matura in vivo sunt magis inflata, nec superne sub 
stylo sensim attenuata. 
Cel. Cosson, verisimiliter ob squamas perigynas parvulas et flores sepe 
pentameros, plantam nostram inter Seda collocavit; sed, ut mihi 
videtur, invita natura, nisi genus Monanthes pro subgenere Sedi ha- 
bendum sit. In Monanthe numerus partium floralium quam maxime 
variabilis; nil mirum igitur si dantur etiam species pentamere. Genus 
videtur satis diversum, calycis basi disciformi, stigmatibus capitellatis, 
ovulis adscendentibus, et habitu singulari a Sedo dignoscendum. 
DrosEeRnacez (DC. Theor. Elém. 214). 
Drosopuyiium (Link, in Schrad. N. Jowrn. 1806, p. 2). 
D. tusiranicum (Link, l.c.; DC. Pr. i. 320),= Drosera lusitanica, L. 
Mar. sept.—Prope Tanger in monte Djebel Kebir (Salzm. Ezsicc.)! 
(Schsb. Herb.), Coss. spec.! (Webb Herb.)! Prope Cap. Spartel! In 
saxosis calcareis prope Tetuan ! 
Ar. Geog. Species propria peninsulz Ibericze et Mauritanie Tingitane. 
HaLoraGes (R&R. Br. Gen. Rem. 17). 
CaLLitRicHE (L. Gen. 18). 
C. vERNALIS (Kiitz. in Linnea, vii. 175),=C. verna (L., DC. Pr. iii. 
70), pro parte. 
Mar. sept.—Tanger ! 
