44 



LiNNAEus, den g-rootsten aller natuurkundigen. HoUand 

 bezit deii roem, dezen vorst der wetenschap gevorind te 

 hebben; hier werd linnaeus oiithaald, hier vond hij de 

 middelen zich te verhefFen. In 1785 ontviiig- hij hier den 

 doctorgraad in de medicijnen. Boeehave die zijn génie 

 erkende, beval hem aan clifford, en deze benoemde hem 

 tôt bestuurder van zijnen plantentuin te Hartecamp. 

 Hier bevond zich linnaeus in eenen der schoonste hoven 

 Europa's, rijke herbaria en eene uitgobreide boekerij te 

 zijner beschikking hebbende, en kon zich uitsluitelijk met 

 gewasstudiën onledig- houden. Ook verschenen zijne 

 eerste werken in Holland, zijn tweede vaderland. 



Eenen boerhave tôt zijnen zoon gewonnen, eenen 

 LINNAEUS g-root gebraclit te hebben , zijn die twee titels 

 niet voldoende om een klein land tôt den hoogsten adel- 

 stand in de wetenschap te verheffen? 



Ware ik niet te midden eens volks dat zijne geschie- 

 denis kent, dan zou ik u spreken van Nederlands ver- 

 maarde tuinen m Amsterdam, Utrecht, Franeker, Har- 

 derwijk, maar een eenvoudig verslag over die gewasver- 

 zamelingen en over de mannen die er de natuurv^etenschap 

 onderwezen, vereischte een gansch boekdeel. 



Omtrent 1752 wilde Keizer frans I in Duitsch- 

 land den lust opwekken tôt plantenknnde en hofbouw, en 

 riep uit Holland den beroemden jacquin met twee ver- 

 dienstelijke bloemisten, adriaan steckhoven van Leiden 

 en den Delfbenaar van der schot. Zoo groot was toen- 

 maals HoUands faam op het gebied van Flora. 



Sedert dien verliepeene eeuwen Holland heeft nietsvan 

 zijnen ouden roem verloren; deze werd gestaafd door eene 

 reeks van kruidkundigen, die verdiende faam erlangden 

 en heden nog een sieraad onzer schoone vereeniging zijn. 



En thans, nadien wij Amsterdams prachtige tentoon- 

 stelling in haar geheel en in hare bijzonderheden bewon- 

 derd hebben, thans moeten wij bekennen dat Holland ook 

 op het praktisch gebied zijnen luister bewaarde. 



