227 



dende, snijden wij onveranderlijk deze twijgen altijd lang, 

 gène altijd kort; wij weten waaroin wij zoo moeteii en 

 niet anders mogen te werk gaan. 



De zoniersnoeijing eindelijk houdt gij voor eene 

 afdoende, voUedige bewerking; wij integendeel houden 

 ze voor eene voorbereidende, noodige en zoo zeer gewich- 

 tige behandeling, dat zij den wintersnoei des noods kan 

 onnoodig maken, of ten niinste dien uiterinate vereen- 

 voudigen. Gij behoudt nwe boomen zoo wel als wij in 

 evenwicht, maar doet het meest bij inknijping; wij, die 

 onze boomen verdeelen in moeder- of gesteltakken en in 

 Mein hout, laten de eerste, de gesteltaMen, sterk door- 

 schieten zonder knijpen (dit zou valsche scbeuten doen 

 ontstaan), en wanneer de eene veel sterker dan de andere 

 dreigt te worden, nemen wij liever onze toevlucht tôt de 

 nederbuiging. Het tweede, het Mein hoîit, integendeel 

 wordt, voor zooveel het niet te zwak is, achtereen vol- 

 gens een of verscheidene malen geJcnepen (wezenlijk 

 snoeijen doet men 's zoniers niet), ten einde het zoo niet 

 mager en tenger, dan toch merkelijk dnnner dan de 

 moedertak- verlengsels te hebben , om het alzoo beter tôt 

 draaghout geschikt te niaken. 



Wat onze wijze van boomsnoei nog kenmerkt, is dat wij 

 van onze jonge boomen niet alleen geene vruchten vragen, 

 maar er geene van willen. Eerst vornien wij onze boomen, 

 om later meer en dnurzamer opbrengst te bekomen, 

 want wanneer boomen zoo ras dragen, is dit een slecht 

 voorteeken; zij leven gemeenlijk niet lang. 



Ziedaar, mijne heeren, waarin, zoo ik niij niet bedrieg, 

 onze ziens- en handelwijze voornamelijk van de UAve ver- 

 schillen. Ik zou gelukkig zijn hierover uwe gedachte te 

 mogen vernemen. 



Het voorgaande h ad ik reeds opgesteld, toen mij het 

 werk over boomsnoei in handen kwam, vervaardigd door 

 den heer baron van HoëvELL Nyenhuis van Wijhezigt, 

 bij Beventer, die het bekende geschrift van den heer 



