in 
bariumwerk goed geschoold inlandsch personeeì, plotseling in 
het bezit kwamen van de vruchten van mijn jarenlange, in- 
gespannen onderzoekingen. Die beide heeren kwamen dus 
toen, zonder dat zij beiden er arbeid voor verricht hadden, als 
het warein het bezit van een met rijpende vruchten rijk bela- 
den boomgaard, waarvan de grond door mij indertijd plantklaar 
gemaakt was en waarvan elke boom door mij en het door 
mij opgeleide personeel geplant, gekweekt en grootgebracht 
was geworden. 
Dit beeld van den bij mijn ontslag in 1903 voor mij verloren 
„wetenschappelijken” boomgaard heb ik, na mijn terugkoms: te 
Buitenzorg in 1910, meer dan eens aan belanghebbenden ge- 
schetst en daarbij gereleveerd, dat de bovengenoemde Bui- 
tenzorgsche Herbariumambtenaren bij het „plukken der 
vruchten” maar al te dikwijls vergaten, dat zij oogstten, wat 
ik gedurende vy/teen jaren, met opoffering van veel moeite, 
gezaaid en groot gebracht had. 
De opvolgende chefs van den Heer B heb ik meer dan eens 
op dit punt opmerkzaam gemaakt en daarbij van den Heer 
SMITH ten antwoord gekregen „U zyt er als ambtenaar oof 
voor betaald geworden.” Het behoeft daarom geen uitvoerig 
betoog om aan te nemen, dat ook de schrijver der kritiek door 
zijne chefs wel kennis gekregen zal hebben van mijn hierboven 
geschetste zienswijze en dat hij, evenals de Heer SMITH, 
ontstemd geweest zal zijn, toen ik in 1910, na zevenjarige aï- 
wezigheid, te Buitenzorg terugkeerde om gebruik te maken 
van mijne rechten als intellectueel eigenaar van den „weten- 
schappelijken boomgaard” om zelf ook — ongevraagd — actief 
deel te nemen aan de leiding van het onderhoud der vrucht- 
boomen en aan het oogsten der vruchten. 
Van die ontstemming heeft de door den schrijver der kritiek 
(o. a. op p. 3 en 13) van zijne brochure in de hoogte gestoken 
herbariumchef J.J. SMrrH op duidelijke wijze blijk gegeven. 
Laatstgenoemde begroette mij namelijk bij onze allereerste ont- 
moeting, te Buitenzorg in 1910 (na mijne zevenjarige afwezig- 
