— 125 — 
zeggen valt, zal ik hier uitvoeriger moeten zijn dan voor het 
geval, dat ik slechts voor deskundige lezers wilde aantoonen, 
dat de Heer B zich hier aan verdachtmaking schuldig maakt. 
Toen ik mijne Exkflora in Leiden in 1908 — 1909 schreef, had 
ik over geen andere groeiplaatsopgaven beschikking, behalve 
over het voorkomen der soort op Noesakambangan. Ik had 
aldaar te Leiden get de beschikking over de door den Heer 
B bedoelde, door hem in West-Java, bij Meester Cornelis, verza- 
melde exemplaren. 
Dit was hem bekend, toen hij zijn kritiek schreef. Daardoor 
ontaardt deze kritiek in verdachtmaking. Temeer is zulks het 
geval, omdat de Heer B eenige bladzijden te voren in zijne 
kritiek de volgende insinuatie zeer duidelijk aan mij gericht 
neerschrijft: 
„Wanneer hĳ uit verregaande achteloosheid of 
erger nog, moedwillig, we/-bestaande groeiplaatsen 
doodzwijgt dan maakt hij zich schuldig aan een der 
ergste vergrijpen, die hij zou kunnen plegen” (B.p.7). 
„De namen der vinders te vermelden is in een Ex- 
kursionsflora eigenlijk overbodig” (B. p. 7). „Namen 
noemen is een speculatie op de menschelijke iĳjdel- 
heid. Maar wil men het doen,—en uit een praktisch 
oogpunt is er wel waf voor te zeggen —dat men het 
dan eerlijk doe ! Nooit mag het noemen van namen 
ontaarden in een kinderachtige reclame voor zich 
zelven, minder nog in het wegmoffelen van de ver- 
diensten van anderen” (B. p. 7). 
Waarin bestaat nu bij de door den Heer B gekritiseerde 
opgave van Memecylon forwbundum de „reclame” voor mij 
zelf. Welnu, dat ik — waartoe ik immers het recht had — 
schreef: „von mir gefunden”. 
En waarin bestaat nu het aan mij voor de voeten geworpen 
„wegmoffelen van de verdiensten van anderen”? 
Welnu hierin, dat ik te Leiden, in 1908 —1909, mijne Ex- 
kursionsflora schrijvende, daarin de groeiplaats Meester Cornelis 
