OVER STERIELE Ma'i's-PLANTEN. 131 



In het najaar van 1886 bcsloot ik, met mijne planten de proef 

 van Fritz Miillcr over het toenemen van het aantal rijen door cul- 

 tuurkeus'), te herhalen. Ik koos daaroin eene kolf met 16 rijen, 

 en zaaide alleen van deze in 1887 uit. Ik kreeg hiervan 54 planten, 

 die 69 kolven droegen met de volgende aantallen van rijen: 



Aantal rijen, Aantal kolven, 



10 1 



12 7 



14 21 



16 26 



18 10 



20 4 



Zooals te verwachten was, was dus het aantal rijen toegenomen. 

 Ik koos nu uit dezen oogst een kolf met 20 rijen, en zaaide alle 

 zaden in 1888 uit, ten einde de proef voort te zetten. Ik won hiervan 

 omstreeks 340 planten. Toen deze tegen het einde van Juli begonnen 

 te bloeien, vertoonde zich de variatie, die het onderwerp van dit 

 opstel vormt. Zij trad in een veertigtal exemplaren, en bij de meeste 

 van deze in denzelfden graad op. Op plaat I is in fig. 1 een der 

 fraaiste individuen, dat tevens voor de geheele variatie typisch was, 

 afgebeeld. Daarnaast ziet men in de figuren 2—5, op natuurlijke 

 grootte, de bovenste gedeelten van de toppen, die de plaats der 

 pluimen in een viertal andere exemplaren innamen, voorgesteld. 



Kenschetsend voor de typische planten dezer variatie (fig. 1) is 

 de volkomen steriliteit, ten gevolge van het nagenoeg algeheele gemis 

 van zijtakken aan den stam. Dit gemis toch voert van zelf tot het 

 ontbreken der bloemen, en om deze reden wensch ik aan mijne 

 variatie den naam van steriele Mais-planten te geven. Voor zoover 

 mij bekend is, werden zulke steriele Mais-planten tot nu toe nog niet 

 beschreven, en dus waarschijnlijk ook wel niet waargenomen, 

 Trouwens ook van andere plantensoorten vind ik in de literatuur 

 geene onvertakte variatien vermeld. Het schijnt mij dus niet van 

 belang ontbloot, mijne planten uitvoerig te beschrijven. 



Daartoe is het echter noodig, ze met de normale Mais-planten 

 derzelfde cultuur te vergelijken. 



De gewone Mais-planten plegen zich op drie verschillende plaatsen 

 te vertakken. In de onderste helft van de pluim of mannelijke 

 inflorescentie dragen zij talrijke lange zijtakken, terwijl de bovenste 



i) Medegedeeld door Hermann Miiller in zijn werk: Die Befruchtung 

 der Blumen durch Insekten, 1873 biz. 449. 



