210 EENIGE GEVALLEN VAN KLEMDRAAI BIJ DE MEEKRAP. 



kweekers hebben wel eens pogingen gedaan, om deze afwijking 

 standvastig te maken, doch tot nu toe zonder goeden uitslag. 



Ik geef thans een korte beschrijving van de beide mij gezonden 

 collectien. 



De zending van den heerGiljam, die ik het eerst ontving, bestond 

 uit dertien gedraaide Stengels. Daarbij waren vier zoogenoemde 

 „latten", platte verbreede Stengels, gevoegd. Het waren alien 

 stekken, zoogenoemde kiemen, zooals zij tot het uitplanten gebruikt 

 worden. Zi] waren 10-20 cm lang, aan den wortelstok afgebroken 

 en in vollen krachtigen groei uit den grond genomen. De onderste 

 3 cm waren bruin, en door de aarde bedekt geweest. 



Van een enkele gedraaide kiem stonden de onderste bladeren 

 in kransen, op alle overigen stonden zi] van het ondereinde tot 

 aan den top in een onafgebroken schroeflijn. De eerste windingen, 

 op hetbruinegedeelte des Stengels, waren slechts weinig steil, overeen- 

 komstig met den geringeren lengtegroei der onderste internodien. 

 Naar boven toe werd de spiraal voortdurend steiler, zooals men 

 in fig. 1 duidelijk ziet, op een loot werd zij zelfs tot een zijdelingsche 

 lijn opgericht, die evenwijdig met de as des Stengels, en dus ver- 

 ticaal omhoog, liep. Dit geval heb ik in fig. 2 afgebeeld; om ruimte 

 te besparen zijn hier de bladeren dicht boven hun voet afgesneden. 

 De bladspiraal steeg in acht kiemen rechts, in de vijf overige links 

 omhoog, de duidelijk geteekende ribben waren natuurlijk in tegen- 

 overgestelde richting gewonden. In de beide afgebeelde takken 

 (fig. 1 en 2) gaat de spiraal, zooals men ziet, naar links omhoog. 



De Stengels waren 1/9-1 cm dik, klaarblijkelijk opgezwollen 

 door de draaiing, evenals dit in zoo uiterst hooge mate bij de soorten 

 van het geslacht Valeriana geschiedt. Doch bij de meekrap is de 

 opzwelling betrekkelijk slechts klein. 



Aan twee loten onderzocht ik den bladstand. Ik merkte daartoe, 

 met Oost-Indische inkt, de ribbe van een bepaald blad afwaarts, 

 en koos daartoe het jongste blad, in welks oksel ik een bladknop 

 gemakkelijk kon waarnemen. Na twee omgangen gemaakt te 

 hebben, sneed de gemerkte ribbe de schroeflijn der bladeren tusschen 

 de zesde en zevende okselknop, als men het uitgangspunt van mijne 

 lijn als eerste okselknop aanneemt. Dit geeft dus voor elken omgang 

 ongeveer 2^2 eenheden, als men den afstand tusschen twee naburige 

 okselknoppen als eene eenheid stelt. Vervolgde ik de ribben verder 

 langs den stengel afwaarts, zoo vond ik steeds de lengte van de 

 door hen afgesneden omgangen van de bladspiraal, in dezelfde 

 maat uitgedrukt, ongeveer gelijk 2V2, nauwkeuriger gemeten 



