BIJDRAGEN TOT DE LEER VAN DEN KLEMDRAAI. 419 



De Stengels waren hoi en zonder tusschenschotten op de hoogte 

 der bladvoeten. Een scliroefvormig, onvolkomen diaphragma, zooals 

 in gedraaide Stengels van Dipsacus, trof ik in de gedroogde voor- 

 werpen niet meer aan. 



Enkele bijzonderheden van den op Plaat 1 1 in Figuur 3 afgebeelden 

 tak verdienen nog vernielding. Men ziet, dat de tak door een bloem- 

 hoofdje is afgesloten. Trouwens, ook in de overige takken strekt 

 zich de spiraalsgewijze bladstand tot aan den top uit. De bladeren 

 3, 4 en 5 staan op eene rij, evenwijdig met de as van den Stengel; 

 de vleugellijnligt, boven en onder deze rij, in haar verlengde, en dus 

 aan dezelfde zijde des Stengels. Deze vleugellijn is hier fraai ont- 

 wikkeld; zij draagt hier en daar nog aanhangselen, die duidelijk 

 van de oorspronkelijk verbonden vleugels losgescheurd zijn. Elders 

 is de vleugellijn tot een eenvoudige wondlijn, zonder aanhangselen 

 teruggebracht. 



VII. Collinsonia canadensis. 



Aan het exemplaar van den Amsterdamschen Hortus zijn af- 

 wijkingen van den gedecusseerden bladstand niet zeldzaam. Reeds 

 in vroegere jaren merkte ik zoowel takken met drietallige blad- 

 kransen als andere variatien op. In dit jaar vond ik een aantal 

 Stengels waarop de afwijkende bladstand met min of meer duidelijke 

 torsien gepaard ging. Drie daarvan zijn op Plaat I voorgesteld en 

 wel in Figuur 4, 5 en 6. 



Beschouwen wij in de eerste plaats de figuren 5 en 6. Beide stellen 

 deelen voor van Stengels, wier bladeren in een spiraal geplaatst zijn, 

 maar in deze wederom, evenals bij Guizotia, in groepjes van 1, 2 

 of 3 dichter bijeen gevoegde bladeren, door langere internodien 

 gescheiden, Beide figuren stellen elk slechts een zoodanige groep 

 voor, die in Fig. 5 uit twee, in Fig. 6 uit drie bladeren bestaat. De 

 bladeren zelf zijn afgevallen; men ziet slechts de bladkussens en de 

 okselknoppen, waarvan er, in Fig. 6 een paar tot takjes zijn uit- 

 gegroeid, De doorgesneden internodien hadden in beide praepa- 

 raten eene lengte van 8-10 cm. 



De verbindingslijn der afgebeelde bladkussens was op beide 

 Stengels als een uiterstfijne, een weinig verhevene lijn te zien; boven 

 en onder de bladgroep verliep zij echter, zoodat zij op korten af- 

 stand onzichtbaar werd. Zij toonde in Fig. 5 een rechts, in Fig. 6 

 een links opstijgende spiraal. 



De ribben van den stengel ziet men in beide gevallen, op de 

 hoogte der bladkussens, duidelijk schuin loopen, tenvijl zij, boven 

 en onder de bJadgroepen, allengs weer een verticalen stand aannemen, 



27* 



