426 OVER VERDUBBELING VAN PHYLLOPODIEN. 



In een andere verhandeling geeft D. een kort overzicht zijner 

 thcorie, dat hier, vrij vertaald, moge volgen, daar het den grondslag 

 vormt voor een duidelijk begrip van de verschijnselen, die ik wensch 

 te bespreken. Delpino zegt: ,,Volgens mijne theorie der bladstanden 

 bestaan de organen of architectonische elementen der hoogere 

 planten uit twee deelen, nl. een vergroeid deel of phyllopodium, en 

 een vrij deel, het blad; de som van alle phyllopodien vormt wat 

 men noemt as, Stengel, bloemsteel, bloembodem; de vrije deelen 

 vormen al wat men phyllomen noemt, hetzij deze normaal, geme- 

 tamorphoseerd, gedegenereerd, rudimentair, ja zelfs abortief zijn. 

 Want als een blad geheel abortief is, bestaat toch in den regel zijn 

 phyllopodium nog. Zoo bv. in de zoogenoemde naakte inflorescen- 

 tien, bv. bij de Crucifeeren . . . Hier hangt de plaatsing der bloem- 

 stelen niet eenvoudig af van de plaatsing van hun eerste zichtbare 

 beginselen, maar de plaats van deze beginselen hangt af van de 

 rangschikking der phyllopodien, die de wetten van den bladstand 

 volgen, al blijven hunne bladschijven ook onontwikkeld."^) 



Uit het medegedeelde moge de beteekenis der phyllopodien voor 

 de algemeene morphologie der planten duidelijk geworden zijn. 



Passen wij thans dit beginsel toe op de verschijnselen van het 

 dedoublement, of de verdubbeling der bladeren. Van dit verschijnsel 

 vindt men de meest volledige beschrijving en afbeelding in 

 Delpino's reeds aangehaald werk over de theorie der bladstanden. 

 Op plaat IX in figuur 60 A-K worden alle verschillende graden van 

 verdubbeling afgebeeld. Eerst ziet men een normaal blad A, dan 

 een met gespleten top B. In de volgende figuren gaat de splijting 

 van top en hoofdnerf steeds dieper, tot eindelijk de geheele schijf 

 in twee schijven verdeeld is. Deze zijn daarbij elk even groot en 

 van denzelfden vorm als de normale schijf in de eerste figuur. De 

 okseltak toont dezelfde graden van splijting. Aanvankelijk onver- 

 deeld, dan min of meer diep gespleten, eindelijk veranderd in twee 

 takken, die zich als okseltakken der twee schijven in de laatste 

 figuur K voordoen. 



Dit overzicht, hier voor Olea ontworpen, was ook aan enkele 

 oudere schrijvers, bv. aan Braun niet onbekend. Bij planten, die 

 rijk zijn aan gespleten bladeren kan men, zonder veel moeite, alle 



eer zij algemeen erkend en aangenomen zijn". Mogen mijne mede- 

 deelingen er eenigzins toe bijdragen, om deze, zoo zeer verdiende al- 

 gemeene erkenning te bespoedigen! 



i) U. Bernaroli e F. Delpino, Pseudanzia di Camellia et di Geiim, Mai- 

 pighia V, III. 1 89 1 p. 4. 



