428 OVER VERDUBBELING VAN PHYLLOPODIEN. 



te onderscheiden, al naar gelang de bladstand kruis- of kranswijs, 

 dan wel verspreid is. In het eerste geval zullen de beide deelen van 

 het verdubbelde orgaan naast elkander, in den zelfden krans plaats 

 nemen, de beide phyllopodien blijven even lang, de beide schijven 

 op dezelfde hoogte ingeplant. Is echter de bladstand spiraals- 

 gewijs, dan zullen beide helften van het geheel verdubbelde orgaan 

 zich gedragen als twee, uit afzonderlijke merithallien onstane bla- 

 deren met hunne phyllopodien, dus als twee normale, naburige 

 bladeren. Evenals elke twee in de genetische spiraal naast elkaar 

 geplaatste bladeren bij den groei van den tak uiteen geschoven 

 worden (terwiji zich de internodien ontwikkelen), evenzoo ook de 

 twee helften van het ged^doubleerde blad. M. a. w., na totale ver- 

 dubbeling van het phyllopodium zullen de beide bladschijven, in 

 de richting van de as van den tak, even ver uiteen geschoven zijn 

 als twee normale naburige bladeren. De lengte der uiteenschuiving 

 zal dus gelijk zijn aan die van een internodium op denzelfden tak. 



Omgekeerd zal een longitudinale uiteenschuiving van twee blad- 

 helften, wanneer zij dit bedrag bereikt, mogen beschouwd worden 

 als een bewijs van totale verdubbeling van het phyllopodium. 



Is de uiteenschuiving kleiner dan een internodium, dan zal men 

 tot onvolkomen d^doublement van het phyllopodium mogen be- 

 sluiten. 



Of twee bladeren door dedoublement uit ^en, dan wel elk uit 

 een afzonderlijke ,,matrice fogliare" (Delpino) ontstaan zijn, wordt 

 in den regel beslist door de vraag, of zij in den bladstand samen 

 de plaats van een of van twee bladeren innemen. 



Op deze gronden zal ik de door mij waargenomen longitudinale 

 uiteenschuivingen beschrijven als gevolgen van verdubbeling der 

 phyllopodien. 



Ik zou niet durven beweren, dat zulke longitudinale uiteen- 

 schuivingen door anderen nog niet opgamerkt zijn. Ik vind in 

 Delpino's werk een plaats, waar hij zegt, dat het bij verdubbelingen 

 somwijlen voorkomt, dat de beide deelen, het zij in longitudinale, 

 hetzij in dwarse richting van elkander verwijderd zijn^). Maar 

 meer zegt hij daarvan niet, en ook elders komt hij daarop in dit 

 werk niet terug. De voor zijne theorie m. i. zoo belangrijke conclusie 

 van een dedoublement der phyllopodien heeft hij er niet uit ge- 

 trokken. 



Ook aan andere waarnemers kunnen overeenkomstige gevallen 



i) Delpino, Teoria generale della fillotassi 1. c. p. 22^. 



