OVER VERDUBBELING VAN PHYLLOPODIEN. 435 



stelen, in den oksel van elk dozer een knop, en aan de buitenzijde een 

 normalen doom of stipula. Zij vcrschillen echter van elkander ten 

 opzichte van de dooms, die tusschen de beide bladstelen geplaatst 

 zijn. Ik noeni deze, gemakslialve, centrale dooms of centrale sti- 

 pulae. 



a) (4 mm.) Drie gevallen, elk met ^en centralen doom, die in 

 twee exemplaren onverdeeld is, in hot derde echter aan zijn uitersten 

 top in twee fijne punten uitloopt. Twee van deze voorbeelden be- 

 vinden zich aan denzelfden tak (Plaat I Fig. 31). 



b) (5 mm.) Een centrale doom, waarvan de top tot dicht bij 

 het midden gespleten is, terwijl beiderzijds van deze splijting uit 

 diepe gleuven tot aan den voet van den doom gaan, zoodat deze 

 er uitziet als twee, halverwege aan elkander vastgegroeide dooms. 



c) (7 mm.) Tusschen beide bladstelen een, schijnbaar geheel 

 normale doom. Het midden van dezen doom ligt ongeveer in het 

 midden tusschen de inplantingen der beide bladstelen (Fig. 5). 



d) (6 mm.) Centrale doom tweetoppig, bijna tot op de helft 

 gespleten, met diepe tot aan den voet loopende gleuven (Fig. 9). 



e) (10 mm.) Centrale doom tweetoppig, ondiep gespleten, met 

 ondiepe gleuven. Alle drie de dooms klein, de centrale met een zeer 

 verbreeden voet beiderzijds zich tot de bladstelen uitstrekkende 



(Fig. 7). 



De knoppen liggen in al deze gevallen (a-e) longitudinaal boven 

 de inplantingen der bladstelen, niettegenstaande de inplantingslijn 

 van het geheele blad min of meer schuin, in N^ d en e reeds sterk 

 hellend, is. Evenzoo in de volgende gevallen. 



/) (9 mm.) Elke bladsteel heeft zijn eigen dooms, de centrale 

 van den bovensten steel een weinig te laag, die van den ondersten 

 een weinig te hoog geplaatst. Beide centrale dooms verbonden door 

 een vrij breed, tijdens het leven van den tak bruin gekleurd veld, 

 dat hun gemeenschappelijken oorsprong nog duidelijk aanwijst 

 (Fig. 6). 



g) (29 mm.) Centrale doom eentoppig, tot een overlangschen 

 verheven en dikken kam uitgegroeid, die de beide bladstelen ver- 

 bindt, en in zijn midden een korten, fijnen punt draagt (Fig. 10, 

 waar a de plaats aanwijst, waar de onderste bladsteel afgebroken 

 werd). 



//) (20 mm.) Evenzoo, doch de centrale doom met twee, vlak 

 bij elkander geplaatste punten. 



i) (13 mm.) Evenzoo, doch de punten van den centralen doom 

 ongelijk in grootte, en lets dieper van elkander afgespleten (Fig. 11). 



28* 



