OVER DE ERFELIJKHEID DER FASCIATIEN. 447 



omdat-het voedsel, voor de zooveel breedere Stengels verbruikt, on- 

 voldoende is voor den normalen lengtegroei. De breedte der beide 

 beste zaaddragers van 1890 was dan ook 6 en 8 cm., en wel van 

 onderen af tot boven. In de inflorescentie waren de stammen ge- 

 spleten, de breedste takken droegen kanivormige bloemhoofden. 



Opmerking verdient, dat het vlak der verbreeding samenvalt 

 met het mediane vlak der cotylen; men kan dit aan de beide wortel- 

 rijen zien, die tijdens den bloei nog goed te herkennen zijn, en die 

 in de kiemplanten onder de middennerven der zaadlobben ge- 

 plaatst zijn. 



In Mei 1891 zaaide ik in den Hortus voor de derde maal, dus als 

 vierde generatie, en wel alleen het zaad van den breedsten en fraaisten 

 zaaddrager van 1890. Tegen het eind van September werd de eerste 

 verbreeding in een paar rosetten zichtbaar ; in October nam het aantal 

 gefascieerde rosetten vrij snel toe. In November telde ik 204 planten, 

 waarvan er 62, dus ruim 30% gefascieerd waren. Dit cijfer is dus 

 iets kleiner dan in de vorige generatie. Alle atavisten en de minst 

 goede erven werden gerooid, zoodat v66r den bloei slechts zeven 

 zaaddragers gespaard bleven. Hunne Stengels waren grootendeels 

 10-14 cm. breed, en slechts 30-60 cm. hoog. Hun zaad werd geoogst 

 op 25 Juli 1892, en wel evenals in vroegere jaren, voor elke plant 

 afzonderlijk, doch daar juist de beste planten weinig zaad gaven, 

 werd dit voor de drie fraaiste exemplaren gezamenlijk gezaaid. Dit 

 geschiedde in het voorjaar van 1893. In October had ik 48 rosetten, 

 waarvan er 12 verbreed en eenige gespleten waren. De verbreedingen 

 bedroegen meest 1-4 cm., in enkele rosetten werden zij allengs veel 

 aanzienlijker, tot in December een maximum van 7 cm. werd bereikt. 

 (Plaat I Fig. 1). De gespleten rosetten waren in dit jaar vrij 

 veelvuldig, zoodat het cijfer van 24%, dat men uit de zooeven 

 medegedeelde gegevens zou kunnen afleiden, zeker te klein is. 



Een der gespleten rosetten toonde op de grens der beide splijt- 

 rosetten twee bladeren, die ruggelings tegen elkander aanstonden, 

 en langs hun middennerf tot dicht bij hun top aaneengegroeid 

 waren 1). 



Vatten wij het bovenstaande kort te samen, dan leverde de eerste, 



i) Ruggelings aaneengegroeide bladeren in de gaffeling eener splijt- 

 fasciatie zijn betrekkelijk zeldzaam. Ik verzamelde daarvan tot nu toe 

 voorbeelden bij Dipsacus sylvesiris, Robinia Pseudacacia, Evotiymus j'apo- 

 nicus {Opera V, biz. 294), en sedert bij Collitisia heierophylla, Epilobium 

 hirsutum, Echium vulgare, Chrysanthemum segeium, Agrostemma Githago 

 en Acer Pseudoplatanus, 



