OVER DE ERFELIJKHEID DER FASCIATIEN. 440 



gefascicccrde geleding eindigt of in een gespletcn blocmsteel, of 

 in een vorbreede blocni; dit laatste in mijn ras zeer veclvuldig en 

 in versciiillende graden van verbreeding, nl. tot de brcedte van 

 twee, drie of meer normale bioemen. In gefascieerde bloemen 

 pleegt ooi< de vrucht verbreed te zijn; een groot aantal zaadhokjes 

 zitten dan rondom een platten snavel. 



Voor een nauwkeurige studie van sympodiale fasciatien biedt 

 mijn ras overvloedig materiaal. 



Uitgangspunt vormden een paar planten, die ik in Juni 1886 

 aan den straatweg tussciien 's Graveland en Hilversuni vond. 



Deze leverden mij echter gecn rijp zaad, en in het volgend jaar 

 vond ik de afwijkingen hier niet terug. Twee jaren later (1888) 

 vond ik echter op dezelfde groeiplaats de fasciatien weder, en ge- 

 lukte het mij eene voldoende hoeveelheid zaad te verzamelen. Ook 

 elders in het Gooi heb ik dezelfde afwijking in het wild enkele malen 

 aangetroffen. 



Het in 1888 in het Gooi verzamelde zaad werd in 1889 in den 

 Hortus Botanicus te Amsterdam gezaaid, waar de planten zich tot 

 krachtige rosetten ontwikkelden, die in dat jaar nog niet bloeiden. 

 In den winter stierven alle planten op drie na. Een van deze had 

 op ruim vijftig Stengels er zeven, die bandvormige verbrecdingen 

 vertoonden, met de boven besproken verbreede bloemen De beide 

 andere planten waren normaal. Het zaad van het gefascieerde 

 exemplaarwerd in het voorjaar van 1891 gezaaid; de planten stierven 

 echter in den volgenden winter, zonder gebloeid te hebben. Het 

 zaad van een der beide normale exemplaren, waarvan de bloemen 

 wellicht door het gefascieerde bestoven waren, werd in September 

 1891 gezaaid, de nog jonge rosetten overwinterden zonder moeite 

 of schade en in Mei 1892 bloeiden 48 krachtige planten met vele 

 honderden Stengels. Daarvan hadden 16 planten fasciatien, 32 waren 

 atavisten en werden gerooid. Dus ongeveer 30°o erven, niettegen- 

 staande de moederplant in 1890 zelve geene verbrecdingen had. Ik 

 rooide van deze erven negen stuks, zij hadden te zamen omstreeks 

 270 Stengels, waarvan er 70 fasciatien toonden. Dus ruim 25% der 

 Stengels. Ik rooide nu alle erven op de vijf beste na, en liet alleen 

 deze zaad dragen. 



In September van hetzelfde jaar zaaide ik zaad van e^n dezer 

 vijf zaaddragers, en had daarvan in Juni 1893 wederom eenige 

 bloeiende exemplaren met fasciatien. Daarenboven had ik op de 

 standplaats van het vorige jaar (1891-92) een deel van het zaad 

 niet verzameld, doch op den grond laten vallen; het ontkiemde 



29 



