OVER DE ERFELIJKHEID DER FASCIATIEN. 451 



Van de rosetten, die in November 1892 verbreed waren, hadden 

 verscheidene zich in den winter gesplcten, en brachten elk twee 

 nonnale hoofdstclcn voort. Zij zijn dus niet bij de bovengenoemde 

 30% opgeteld. Twee erven hadden twee verbreede bloemstelen, 

 6en had er zelfs drie. Van deze laatste en een dcr bcide met twee 

 fasciatien werd het zaad uitgekozcn voor de voortzctting van het 

 ras en op 5 Mei 1893 gezaaid. Dit zaaisel groeide aanvankelijk goed, 

 doch leed in den herfst zeer van Sphaerotlieca Castagnei, welke 

 kwaal het eerst na herhaalde besproeiing met BouilHe bordelaise 

 te boven kwam. Het toonde in Maart 1894, op ruim negentig planten, 

 reeds negen exemplaren met verbreede roset, en een aantal andere, 

 waarin deze verbreeding scheen te beginnen. 



Mijn ras van Taraxacum officinale gaf dus in de beide laatste 

 voltooide generatien omstreeks 30% gefascieerde individuen, aan- 

 vankelijk in het tweede, later in het eerste jaar na het zaaijaar. 

 De ontwikkeling van zaad tot zaad liep dus in het laatst in ^6n 

 jaar af, zoodat de plant als eenjarige winterplant kan worden 

 behandeld. 



Tetragonia expansa of Nieuw-Zeelandsche Spinasie. In den 

 botanischen tuin te Amsterdam stond deze eenjarige plant vroeger 

 op eene plaats waar zij telken jare uit het afgevallen zaad van het 

 vorige jaar weer op kwam. In de meeste jaren toonde zij hicr een 

 of enkele fraaie bandvormige Stengels. Zoo bv. in 1885 en in 1887. 

 In den herfst van dit jaar plukte ik de vruchten van twee zeer 

 breede Stengels en zaaide die in het volgend jaar op een ander bed. 

 In 1888 had ik hiervan elf planten, waaronder e^n met twee breede 

 bandvormige takken, en een met geringere fasciatien. De overige 

 planten werden gerooid; het zaad der beide zaaddragers op 7 No- 

 vember geoogst, 



Uit het zaad van deze beide planten had ik in Juli 1889 negen 

 individuen, waarvan drie met bandvormige" takken; de overige zes 

 werden gerooid. Van deze drie liet ik alleen de twee beste zaad 

 dragen; zij droegen een aantal gefascieerde zijtakken, talrijke tot 

 verschillende diepten gespleten bladeren, en in de oksels van deze 

 niet zelden vruchten van dubbele breedte, met een nagenoeg dubbel 

 aantal zaden er in. Trouwens deze bijkomende verschijnselen werden 

 ook in andere jaren aan bandvormige Stengels vrij veelvuldig 

 gezien. 



In 1890 had ik uit het zaad van het vorige jaar omstreeks dertig 

 planten, waarvan er twee wederom bandvormige takken hadden, 

 terwijl er verder een paar individuen met gespleten zijtakken werden 



29* 



