452 OVER DE ERFELIJKHEID DER FASCIATIEN. 



aangetroffen. Van de beide goede zaaddragers zaaide ik het zaad 

 in 1891 en had een twintigtal meest zwakke planten, waaraan geen 

 fasciatien werden waargenomen, De oorzaak hiervan moet deels 

 in het moeilijke rijpen der zaden in 1890, deels in ongunstige cultuur- 

 voorvvaarden in 1891 gezocht worden. 



In het volgend jaar bleek, dat het schijnbaar volkomen atavisme 

 van 1891 slechts voorbijgaande was. Want toen ik in 1892 de zaden 

 der normale planten van 1891 zaaide, kreeg ik hieruit (na het uit- 

 roeien der te zwakke exemplaren gedurende den zomer) veertien 

 planten, waarvan er slechts zeven geen bandvormige takken hadden. 

 Twee exemplaren hadden elk een, twee elk twee, twee elk drie, en 

 eindelijk een exemplaar had vier fasciatien. Deze waren omstreeks 

 een meter lang en bereikten op 25 October, toen hun zaad rijp was, 

 ten deele een lengte van twee meters, bij eene breedte van ruim 

 5 cm., en een dikte van 2-3 mm. Hunne zijtakken toonden de ver- 

 breeding eveneens rijkelijk, en wel in 35 van 125 onderzochte ge- 

 vallen, dus omstreeks 28%. 



In dit jaar (1892) nam ik voor het eerst bepaalde zorgen voor 

 de bestuiving. Deze bestonden daarin, dat op 13 Augustus alle 

 atavisten en de minst fraaie erven gerooid werden, zoodat slechts 

 vier planten (met twee, drie en vier fasciatien) overbleven. Daarna 

 merkte ik op deze alle uitgebloeide bloemen terwijl de bloeiende 

 werden afgeplukt. Het zaad der gemerkten werd afzonderlijk ver- 

 zameld, eveneens dat van de bloemen die na 13 Augustus bloeiden, 

 en die dus slechts door stuifmeel van gefascieerde planten bestoven 

 konden zijn. Alleen van deze bloemen zaaide ik in 1893 het zaad 

 ten behoeve van mijn ras, en had daarvan veertig krachtige planten, 

 waarvan de meeste zeer talrijke en zeer fraaie fasciatien voort- 

 brachten. 



In dit ras kwamen van tijd tot tijd tricotyle kiemplanten voor, 

 die in den regel gespaard werden tot dat bleek of zij fasciatien voort- 

 brachten of niet. Het bleek dat zoowel onder de tricotyle als onder 

 de tweezaadlobbige individuen goede erven met bandvormige 

 Stengels gevonden werden, maar dat onder beide groepen eveneens 

 atavisten werden aangetroffen. 



Het is bezwaarlijk, uit het betrekkelijk geringe aantal individuen 

 per jaar (9^0) een percentisch aantal der goede erven op te maken. 

 In de drie eerste jaren (1888-1890) te samen genomen bedroeg dit 

 omstreeks 20%, in de beide laatste jaren, bij betere cultuurvoor- 

 waarden, meer dan 50%. Daar tusschen lag het jaar 1891, waarin 

 de fasciatien zich in het geheel niet vertoonden. 



