OVER DE ERFELIJKHEID DER FASCIATIEN. 455 



en leverde in 1889 planten, die niets bijzonders vertoonden en alien 

 gerooid werden. Op dezelfdc plaats kiemden echtcr in dc volgende 

 jaren nog telkcns enkcie zadcn, een daarvan, in 1892 gekiemd, 

 leverde in 1893 wederom een praclitige, bijna 1 meter lange en ruim 

 2 cm, breede lat. 



Hoewel zeldzaam, zoo koerde dus tocli na jaren uit liet zaad 

 der oorspronkelijke fasciatie een plant met even fraaie verbreeding 

 terug. 



II. 

 Toevallige fasclatien in andere rassen. 



Amarantus speciosus. Ik kweek liiervan een ras met afwijkend 

 aantal cotylen. Hemitricotylen (= splijtcotylen), tricotylen en 

 tetracotylen komen daarin in alle graden voor, evenals ook syn- 

 cotylen, amphicotylen (= cotylbekers) en trisyncotylen (= syn- 

 cotyle tricotylen). In dit ras komen verbreede toppen van de in- 

 florescentie, zoowel aan den hoofdstam als aan de zijtakken regel- 

 matig voor. 



Uitgangspunt vormde een kiemplant met een gespleten zaadlob, 

 die ik in het voorjaar van 1889 toevallig vond, en die toen zij bloeide 

 bleek een verbreeden top aan de hoofdas der inflorescentie te hebben. 



Uit het zaad van deze plant had ik in 1890 ruim 50 planten, 

 waarvan er wederom een een verbreeden top had. Als zaaddrager 

 werd niet dit individu, maar een exemplaar met gespleten zaadlob 

 en zonder fasciatie gekozen, en in 1891 keerde de fasciatie niet terug. 

 Wei echter in 1892, uit het in 1891 gewonnen zaad, en nu in veel 

 grooter aantal, daar er op 24 planten zeven met gefascieerde toppen 

 waren, dus omstreeks 30%. Als zaaddragers voor 1893 werden twee 

 individuen zonder fasciatie gekozen, die echter door de gefascieerde 

 bestoven konden zijn. Ik had in dit jaar 40 planten, waarvan meer 

 dan de helft gefascieerde toppen droegen, in allerlei graden van 

 verbreeding. Twee exemplaren hadden aan den top der hoofdas een 

 driestralige fasciatie, een geval, dat betrekkelijk zeldzaam voorkomt. 



Vatten wij thans het bovenstaande samen: 



1889 Eerste generatie, 66n plant met verbreeden top. 



1890 Tweede generatie, een plant met fasciatie op 50 ex. 



1891 Derde generatie, geen fasciatie. 



1892 Vierde generatie, 30% gefascieerde individuen. 



1893 Vijfde generatie, meer dan 50% gefascieerde individuen. 

 Barbarea vulgaris. In Juli 1891 had ik in mijn zaaisel een plant, 



waarvan de as van de eindtros een fraaie verbreeding vertoonde, 



