456 OVER DE ERFELIJKHEID DER FASCIATIEN. 



die een breedte van 3 mm. bij een dikte van 1 mm. bereikte, en aan 

 haar top op de bekende wijze als een bisschopsstaf gekromd was. 

 Van deze en van een andere, wellicht door haar bestoven plant 

 verzamelde ik zaad, zaaide dit in Juli van 't volgend jaar en had 

 in 1893 van de gefascieerde plant ruim 70, van de andere nagenoeg 

 50 bloeiende afstammelingen. Op beide bedden keerde de fasciatie 

 terug, op het eene in e6n, en op het andere in twee individuen. 



Helianthus annuus. Van deze soort kweek ik sedert 1887 een 

 syncotyl ras, waarvan thans nagenoeg alle kiemplanten (omstreeks 

 97%) aane^ngegroeide zaadlobben hebben. Enkele malen komen 

 daarin zoogenoemde bekercotylen voor, plantjes wier beide zaad- 

 lobben aan beide zijden aan elkaar verbonden zijn, zoodat een 

 bekertje ontstaat, waaruit de plumula zich in den regel niet zonder 

 eene operatic bevrijden kan. 



Fasciatien zijn in dit ras niet zeldzaam, zij doen zich soms voor 

 als gespleten stammen met twee eindhoofden, soms als 66n stam 

 met een sterk verbreed eindhoofd. 



Reeds in de tweede generatie (1888) trad de fasciatie in dit ras 

 op, enwel in e^n exemplaar met gespleten hoofdstam op ruim 100 plan- 

 ten. In het volgend jaar keerde zij echter niet terug. 



In de vierde generatie (1890) van dit ras had ik op een kleine 

 60 planten er 13 met gefascieerden hoofdstam, in verschillende 

 graden van splijting en verbreeding. In de vijfde generatie (1891) 

 had ik vier verbreede stammen op 22 planten, en in de zesde generatie 

 wederom op 35 planten 6en plant met gespleten hoofdstam. De 

 fasciatie was dus hier in de drie laatste generatien constant, niet- 

 tegenstaande bij de keuze van het zaad op deze eigenschap niet 

 gelet werd. 



De derde generatie levert ons hier het belangrijke verschijnsel 

 van het overspringen van eene generatie, dat ook bij andere planten 

 bv. Tetragonia expansa in 1891 door mij werd waargenomen, en 

 dat ons leert, hoe voorzichtig men zijn moet, om uit het feit, dat 

 eene monstrositeit in een volgende generatie soms niet terugkeert, 

 tc besluiten dat zij niet erfelijk zou zijn. 



Linaria vulgaris. Uitgaande van enkele in het wild gevonden 

 exemplaren met pelorische bloemen kweek ik van deze soort sedert 

 1887 een ras, waarin ik tracht de pelorien te fixeeren. In 1889 had 

 ik voor het eerst eene pelorische bloem uit eigen gekweekt zaad 

 (dus in tweede generatie), en sedert heeft zich dit verschijnsel 

 regelmatig herhaald, zonder dat het mij tot nu toe gelukt is het 



