462 OVER DE ERFELIJKHEID DER FASCIATIEN. 



jaar tweetallig ; twee er van zijn in hun hoofdstam drietallig gebleven ; 

 hun zijtakken zijn alle tweetallig. Een plant, met drie zaadlobben, 

 doch welker eerste bladkrans reeds tweetallig was, is gedurende de 

 eerste jaren van haar leven tweetallig gebleven, tot haar stam in 

 1890, dus in het vierde jaar, zich aan zijn top begon te verbreeden. 



Sedert heeft dit verschijnsel zich telken jare herhaald, terwijl 

 ik steeds de overtollige deelen wegsnoeide cm den stam zooveel 

 mogelijk rond te houden. In 1893 is de plant ruim 2,5 m. hoog ge- 

 worden, en heb ik dit snoeien gestaakt, 



De jaarloot van 1890 begon met tweetallige bladkransen en 

 gedecusseerden bladstand. Daarop volgden twee vijfbladige kransen, 

 waarvan de bovenste, in de richting der as, een weinig uiteen- 

 geschoven was; de stam was hier verbreed en droeg aan zijn top twee 

 onderling gelijke krachtige winterknoppen. De fasciatie was dus 

 bij de vorming dezer knoppen gespleten. 



Toen in Mei 1891 deze knoppen uitbotten, bleken zij nogmaals 

 gespleten te zijn, zoodat er nu vijf knoppen naast elkander op den 

 kam stonden. Zij werden op e^n na alle afgebroken. Tegen het 

 einde der maand was de overgebleven eindknop tot een loot uit- 

 gegroeid, die weer verbreed en in drie platte takken gespleten was. 

 Ik sneed toen de beide zijdelingsche weg; de eindloot had in Sep- 

 tember wederom eene fasciatie voortgebracht, die tweemalen ge- 

 spleten was. Wederom werden de knoppen op 6en na weggenomen. 



In het volgende jaar (1892) begon de eindloot wederom band- 

 vormig en vormde op 5 cm. hoogte een platte 1 cm. breede kam, 

 waaruit aan het eene einde een rechtopgaande, krachtige, drie- 

 tallige tak te voorschijn kwam, terwijl de kam verder zich in een 

 aantal kleine splijttakken verdeelde. Deze laatste werden weg- 

 gesneden. In het najaar van dat jaar bleek de eindloot zich weer 

 verbreed te hebben; zij droeg omstreeks haar midden een vijfbladige 

 krans en was vlak daarboven gespleten. In de gaffeling stonden 

 twee bJaderen, wier stelen ruggelings vergroeid waren. Van de 

 splijttakken was er ^en drietallig en e^n tweetallig; de laatste werd 

 weggenomen. 



In 1893 herhaalde de eindloot de verbreeding weer, het bleek 

 in den herfst van dat jaar, dat hij ongeveer op het midden zijner 

 lengte in twee gelijke armen gespleten was, beide splijttakken waren 

 rond en hadden gedecusseerden bladstand, doch de eene was aan 

 zijn top, bij de voortbrenging van den winterknop, wederom ge- 

 spleten, zoodat hij een dubbele eindknop droeg. 



Het is mijn voornemen, de splijttakken van 1893 niet meer weg 



