508 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SVNFISEN. 



thans reeds de zevende generatie gekweekt heb en dat in deze het 

 aantal individuen met de afwijking reeds tot bijna twee derden 

 van het geheele aantal, n. 1. tot 64%, gestegen is. 



Ik heb dan ook in den loop der jaren een zeer aanzienlijk aantal 

 synfitische takken waargenomen en verzanield, zoodat ik een zeer 

 volledig overzicht van de verschillende graden daarvan kan ont- 

 werpen. Zulk een overzicht heb ik op Plaat I in Fig. 1-lOsamen- 

 gesteld, naar materiaal, dat in de laatste generatie, in 1894, ge- 

 groeid is. 



De synfise bestaat daarin, dat de bovenste zijtak van een bloei- 

 stengel aan dezen vastgroeit. Het is een zeer fraai voorbeeld van 

 Adnatie of adhaesie van een zijtak aan zijn draagtak, eene afwijking, 

 die trouwens juist in de familie der Composieten volstrekt niet 

 zeldzaam is. 



Men kan de aaneengroeiing steeds gemakkelijk als zoodanig 

 herkennen aan de gleuf, die beiderzijds op de grens der synfitische 

 organen loopt. Deze gleuf naar omlaag vervolgende, bespeurt men, 

 dat zij steeds plotseling eindigt, en wel op de hoogte van een schiit- 

 blad, dat zoo geplaatst is, dat de eene der aaneengegroeide assen 

 blijkt in zijn oksel te staan. 



De verbinding van okseltak en draagtak strekt zich nu eens 

 minder ver, dan weer verder uit. Dit is in de fig. 1-7 voorgesteld. 

 In fig. 1 is het verbondene deel kleiner dan het vrije, in fig. 2 is 

 omgekeerd het vrije deel kleiner. AUe graden in deze verhouding 

 zijn te vinden, doch het is niet de moeite waard, zc af te beelden. 

 Daar de okseltak in den regel wat langer is, dan het overeenkomstig 

 deel van de hoofdas, zoo steekt het bloemhoofdje van den eersten 

 in fig. 1-3 eenigzins boven dat van de hoofdas uit. Het is daaren- 

 boven kleiner en jonger, d. w. zeggen, het bloeit later. Wordt de 

 aaneengroeiing volkomener, dan brengt zij beide hoofden op dezelfde 

 hoogte, naast elkander (Fig. 4), en in nog hooger graad smelten ook 

 deze ineen zooals in fig. 5 en 6, waar het verschil in bioeitijd ze nog 

 het best laat onderscheiden, daar men in het eindhoofd de lint- 

 bloemen ziet, in het zijhoofd nog niet. In fig. 7 eindelijk is een geval 

 voorgesteld, waarin alle verschillen nagenoeg verdwenen zijn, 

 zoodat men op het eerste gezicht meenen zou een enkelvoudig, doch 

 verbreed en afgeplat hoofdje voor zich te hebben. De beide gleuven 

 op den steel, die tot aan de bovenste bractee loopen, doen echter 

 den waren aard van het voorwerp zien. 



Als de hoofdjes uitgebloeid zijn en vrucht zetten, worden zi] 

 vcel grooter, hun stelen dikker. In die mate wordt ook het verschijnsel 



