OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 509 



der aane^ngroeiing fraaier en duidclijker. Ik lieb daarom in de 

 figuren 8-10 eenige synfisen met rijpe vruchten voorgesteld. 



Het feit, dat de okseltak langer pleegt te zijn, dan het overeen- 

 konistigc deel der hoofdas, heeft op den bouw der synfisen dikwijls 

 een grooten invloed. In de eerste plaats steekt de zijtak sorns ver 

 boven het andere hoofd uit; in fig. 9 omstreeks 3 cm, in andere 

 gevallen meer, soms tot omstreeks 7 cm. In de tweede plaats komt 

 zeer dikwijls het synfitische hoofd zijdelings van zijn steel te liggen, 

 waarbij dan steeds de zijtak de hoogste plaats inneemt, zooals in 

 fig. 8 en fig. 10. Niet zelden gaat dit met eigenaardige misvormingen, 

 met talrijke indeukingen in den hollen steel, en soms zelfs met 

 verscheuring gepaard. In de derde plaats kan het verschil in lengte- 

 groei der beide aaneengegroeide deelen eene kromming ten gevolge 

 hebben, waarbij natuurlijk de zijtak, die zich het sterkst verlengt, 

 de convexe zijde inneemt. Zoo b. v. in fig. 3 en 6 in zwakke mate, 

 in vele andere gevallen in hoogeren graad. Zulke krommingen zijn 

 zeer algemeen, ofschoon ik bij de keuze der voorwerpen voor de 

 figuren ze natuurlijk zooveel mogelijk vermeden heb. 



Nooit vertoonde eene plant in mijne culturen aan alle Stengels 

 synfisen. Integendeel, op de 15-25 Stengels, die op een plant in den 

 regel uit de roset opstijgen, zijn het er meestal slechts 6en of twee, 

 zelden drie, die deze afwijking voortbrengen. En aan de zijtakken 

 der rosetstengels heb ik haar in 't geheel nog niet gezien. 



Om nu de vraag te beantwoorden, welke Stengels de synfisen 

 dragen, moet men nauwkeurig met den bouw der roset bekend zijn. 

 Deze is een samengestelde, De hoofdas der plant, de rechtstreeksche 

 voortzetting der plumula, die wij de primaire as zullen noemen, 

 draagt een zeker aantal wortelbladeren en eindigt dan in een niet 

 of weinig vertakten, meest niet zeer krachtigen (primairen) bloem- 

 steel. Uit de oksels der wortelbladeren komen de secundaire bloem- 

 stelen; zij zijn krachtiger dan de primaire en maken aan hun voet 

 in den regel een secundaire roset van bladeren. Uit de oksels van 

 deze komen dan de tertiaire bloemstelen, die op dezelfde wijze 

 tertiaire rosetten kunnen maken. 



Vertakkingen van hoogere orde, zoo zij voorkomen, geschieden 

 op dezelfde wijze. 



Het zijn nu in het algemeen zoowel de secundaire als de tertiaire 

 assen, die de synfisen voortbrengen. Zoo ten minste in het wild, 

 en in de eerste jaren mijner cultuur. 



Eerst in de zesde generatie, in 1893, dus na zesmalige selectie 

 kwamen er eenige exemplaren voor den dag, die reeds aan de primaire 



