OVER DE ERFELIjKHEID VAN 5YNFISEN. 511 



zaad dcr synfitische hoofden voor dc vonrtzetting vnn Iict ras. 

 Dezelfde voorzorg heb ik sedert tclkcn jare genoinen; slechts zaad 

 van synfitische hoofden dienden voor de cultuur; het andere zaad 

 derzelfde planten diende als reserve of voor bijproeven; van de 

 atavisten werd geen zaad bewaard. Slechts in 1893 (en in 1894) 

 heb ik van de erven het zaad der norniale en der afwijkende hoofden 

 dooreen verzameld. 



Wat de bestuiving betreft, zoo is onze plant natuurlijk onge- 

 schikt voor kunstmatige bevruchting in het groot. Ik heb echter 

 zooveel mogelijk de atavisten gerooid of van hun bloenistengels 

 beroofd, v66r de erven gingen bloeien, opdat deze slechts onderling 

 zouden knnnen kruisen. Vooral in de latere jaren, toen het aantal 

 erven grooter was en er dus enkele reeds vroeg kenbaar waren, 

 in een aantal, dat voor de zaadoogst voldoende was, kon op deze 

 wijze de bestuiving vrij zuiver gehouden worden. Doch dit bleek 

 voor den vooruitgang van het ras niet van groote beteekenis; zelf- 

 bestuiving schijnt ook hier het voornaamste resultaat van het 

 insecten-bezoek te zijn. 



De jaarlijksche omvang van mijne cultuur wisselde naar ver- 

 schillende omstandigheden tusschen omstreeks 1 en 2 Q Meter. 

 Het aantal der individuen, dat bloemstengels voortbracht, bedroeg 

 meest 65-70, in 1890 had ik ruim 150 planten. Het komt niij voor 

 van belang te zijn er op te wijzen, dat op zoo kleine schaal toch in 

 den loop der jaren een voldoende vooruitgang door selectie kan ver- 

 kregen worden. Ik begon in 1889 met 9 % en bereikte in 1894 reeds 

 64 % erven. 



Ten slotte wil ik nog niededeelen, dat de oogst van het zaad veel 

 vereenvoudigd is, sedert ik gebruik maak van pergamyn-zakjes, 

 waarin de vruchtdragende Stengels gebonden worden voor de eerste 

 vruchten rijpen, zoodat geen zaden kunnen wegwaaien. Is al het 

 zaad rijp, dan worden de Stengels afgesneden en het zaad in het 

 zakje naar het laboratorium gebracht. Steeds wordt zoo het zaad 

 van elken zaaddrager afzonderlijk geoogst. 



Heliantfius annuus syncotyleus. Over dit ras heb ik boven op 

 biz. 456 reeds een korte mededeeling gedaan naar aanleiding van 

 de' daarin voorkomende erfelijke fasciatien. 



Ik wensch thans eene beschrijving van het ontstaan van dit ras 

 en van zijne voornaamste eigenschappen te geven. Het is vooral 

 daarom de aandacht waard, omdat het bijna terstond zich met een 

 hoogen graad van erfelijkheid vertoond heeft, iets wat bij cotyl- 

 variatien in het algemeen zeer zeldzaam is, daar verreweg de meeste 



