512 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



slechts in een reeks van jaren en met veel moeite tot een hoogte van 

 eenige percenten gebracht worden^). 



In het voorjaar van 1887 zaaide ik in mijn tuin te Hilversum 

 zaad van Helianthus annuus, dat in den Hortus Botanicus te Amster- 

 dam was overgeschoten en uit een mengsel van zaden bestond, 

 door den ruilhandel uit verschillende botanische tuinen ontvangen. 

 Er kiemden ruim 500 zaden. Daaronder bespeurde ik er 18, wier 

 zaadlobben eenerzijds min of meer aaneengegroeid waren. 



Wilde men hieruit een percent-cijfer berekenen (3,6 %), zoo zou 

 dit volstrekt geen waarde hebben, daar het zaad, zooals gezegd is, 

 een mengsel van zeer verschillende afkomst was. 



Behalve deze 18 werden alle kiemplanten gerooid of van hun 

 plumula beroofd, zoodat zij niet konden bloeien; onder de 18 over- 

 blijvende werd kruising door insecten vrijgelaten. Onder deze 

 waren er zes, wier zaadlobben tot aan hun top aaneengegroeid waren 

 en dus een enkelvoudig bladorgaan schenen te vormen, zooals 

 op Plaat II in Fig. 7 en 8 is voorgesteld. De overige hadden een 

 min of meer onvolkomen synfise, zooals die in de Figuren 2-6. Ik 

 liet aan deze planten alleen het eindhoofd bloeien en ontdeed ze 

 daartoe gedurende den zomer zoo vroeg mogelijk van hunne zij- 

 knoppen. Zoodra de zaden rijp waren, werden zij geoogst en wel 

 voor elke plant afzonderlijk. Evenzoo werden zij in het voorjaar 

 van 1888 voor elke plant afzonderlijk gezaaid, zoodat voor iedere 

 plant van 1887 bepaald kon worden, hoeveel % syncotylen zij in 

 haar zaad had voortgebracht. 



Deze cijfers nu liepen zeer uiteen. Voor elf moederplanten bleven 

 zij beneden 5 % of bereikten dit cijfer juist. De zeven overigen 

 hadden 7 %, 12 %, 13 %, 13 %, 14 %, 15 % en 19 % syncotylen. 



De beide laatstgenoemde moederplanten hadden in hunne jeugd 

 een volkomen aaneengroeiing der cotylen (als in Fig. 7 en 8) vertoond 

 en waren dus ook in dit opzicht als de beste stamouders voor een 

 ras te kiezen. Ik koos uit hen de plant met 19 % erven en be- 

 schouw dus dit als het aanvangscijfer van mijn ras. En daar het 

 totale aantal gekiemde zaden van deze plant 298 bedroeg (met 

 58 syncotylen), zoo mag het cijfer als voldoende nauwkeurig aan- 

 genomen worden. 



i) In de opsomming van voorbeelden van hooge erfkracht bij cotyl- 

 variatie in mijne „Methode, Zwangsdrehungen aufzusuchen" staat Aniir- 

 rhinutn majtis rmet i- 14^/0 tricotylen, Centranthtis macrosiphon met 37 °/o 

 syncotylen, terwijl de overige van 6-7 "/q coiylvariatien hebben. Zie dezen 

 band der Opera, biz. 482. 



