514 OVER DE ERFELFJKHEID VAN SYNFISEN. 



nog te verbeteren, deels voor allerlei proeven over variabiliteit. 

 Ik koos daartoe nu eens syncotylen als zaaddragers uit, dan weer 

 atavisten of wel hemisyncotylen, wat natuurlijk op het gehalte 

 der zaden aan erven een grooten invloed heeft. Langzamerhand is 

 mijn ras verbeterd ; planten met 50 % erven in hun zaden of minder 

 zijn aliengs zeldzamer geworden, daarentegen is het aantai planten 

 met meer dan 90 % erven voortdurend toegenomen. In den vorigen 

 jaargang vond ik als het hoogste bereikte cijfer 97 % ; de aller- 

 geringste graden van syncotylie zijn van echte atavisten zoo moeilijk 

 te onderscheiden, dat dit cijfer waarschijnlijk een volkomenfixeering 

 beteekent. 



Doch hoe zeer het ras ook gefixeerd wordt en hoe hoog het per- 

 centische aantai der erven wordt opgevoerd, toch schijnt het ver- 

 schijnsel der syncotylie steeds in verschillende graden op te treden. 

 En wel zoo, dat syncotylen met eene kleinen inham aan den top 

 verreweg de meest talrijke zijn, terwijl zuiver rondtoppige altijd 

 slechts in gering aantai worden aangetroffen. Diepere insnijdingen 

 komen in alle graden voor; eenige daarvan zijn op Plaat 1 1 in fig. 2-6 

 afgebeeld. De geringste graden zijn de steel-synfisen, waarbij 

 alleen de stelen der zaadlobben tot een buisje aaneengegroeid zijn, 

 terwijl de cotylen zelven overigens vrij zijn. En daar ook bij vol- 

 komen afwezigheid van syncotylie (fig. 1) de stelen der cotylen aan 

 hun voet verbonden zijn, herkent men de bedoelde geringe graden 

 alleen bij nauwkeurig onderzoek daaraan, dat dit verband aan de 

 eene zijde zich wat hoogerop uitstrekt dan aan de andere. Is dit 

 verschil zeer gering, dan ontsnapt het na het voile ontplooien der 

 cotylen, op het tijdstip waarop ik mijne kiemplanten pleeg te sor- 

 teeren, nog aan de waarneming, om eerst, bij voortgezette cultuur, 

 na een paar weken, zichtbaar te worden. Kon men alle vermoedelijke 

 atavisten zoo behandelen, dan zou hun aantai zeker steeds lets kleiner 

 zijn, dan het aanvankelijk gevondene. In mijne culturen was echter 

 deze ietwat grootere graad van nauwkeurigheid zelden van zooveel 

 belang, dat ik daaraan de vereischte, zeer aanzienlijke vermeerdering 

 van arbeid en ruimte kon wijden. 



Rangschikt men de syncotylen nu naar den graad van aane^n- 

 groeiing, zoo blijken zij in dit opzicht de algemeene wet van Quetelet 

 te volgen, waarbij de top der curve op de syncotylen met een zeer 

 geringe insnijding aan hun top valt. Het is natuurlijk lets geheel 

 anders, de syncotylie, die een discontinue variatie is, te fixeeren, 

 als een bepaalden graad in de bedoelde continue variabiliteit dezer 

 variatie te fixeeren. Maar door jaarlijks slechts volkomen syncotylen 



