OVER DE ERFELIJKHEFD VAN SYNFISEN. 516 



als zaaddragcrs te kiezen heb ik gctracht, in bcide opzichten tegelijker- 

 tijd niijn ras tc verbeteren. Doch ik werisch de bcspreking van de 

 hierover genonien proeven tot een latere gelegenheid uit tc stellen. 



Hoofdzaak is, dat ook in dit voorbeeld de discontinue variatie 

 zelve continu varieert. 



Zeer belangrijk is de bladstand der syncotylen vlak boven het 

 syncotyl. Slechts zelden is deze geiieel normaal, d, w. z. decussaat 

 met gelijkmatige ontwikkeling van de bladeren van hetzelfde paar. 

 In den regel is het blad van iiet eerste paar, welks projectie aan de 

 sutuurlijn van het syncotyl geopponeerd staat, veel grooter dan 

 het andere blad van hetzelfde paar. Men ziet dit duidelijk op Plaat 1 1 

 in fig. 16, waar&hetgroote, 6' het kleine blad van het eerste paar is. 



Blad-synfisen en bladsplijtingen zijn boven het syncotyl geenszins 

 zeldzaam, zoo b. v. in de in fig. 15 en 17 afgebeelde voorwerpen. 

 Allerlei merkwaardige afwijkingen komen hier voor, wier onderzoek, 

 uit het oogpunt van de mechanica der bladstanden, belangrijke 

 uitkomsten belooft, Ik heb echter daarvan geene studie gemaakt, 

 daar mij hiertoe de tijd ontbrak, doch stel gaarne zaden van mijn 

 ras aan anderen voor dit doel ter beschikking. 



Bekervormige syncotylen zijn in mijn ras altijd hoogst zeldzaam 

 geweest, ofschoon toch wel in de meeste jaren voorhanden. Op de 

 1000 kiemplanten kan men geenszins vast op een beker rekenen. 

 Fraaie voorbeelden vond ik in het voorjaar van 1889; men ziet ze 

 op Plaat II in fig. 10-14 afgebeeld. Fig. 10 is een zoogenoemde 

 schildbeker, met platte cotylschijf, die op een klein kokervormig 

 steeltje rust. Zij zijn de minst zeldzame, doch tevens de minst 

 fraaie en voor uitplanten geheel ongeschikt, daar de plumula geen 

 ruimte heeft om zich te ontwikkelen. 



In de eigenlijke bekers zijn de cotylen of langs beide randen 

 evenhoog, 6i aan de eene zijde hooger dan aan de andere aan^^n- 

 gegroeid. Van het eerste geven fig. 12 en 13, van het laatste fig, 11 

 en 14 voorbeelden. 



Ik heb deze vier bekerplantjes, na ze gephotographeerd te hebben 

 nog verder gekweekt; zij konden echter hunne plumula niet uit 

 den engen voet van den beker bevrijden. Toen heb ik het in fig. 13 

 afgebeelde exemplaar geopereerd, door een overlangsche snede aan de 

 plumula ruimte gevende; het leende zich daartoe in zooverre goed, 

 als de top van het eerste blad juist in den grond van den beker 

 zichtbaar geworden was. De plant was natuurlijk bij de overige uit 

 hetzelfde zaaisel zeer ten achteren, zoodat zij het eerst omstreeks 

 half September tot bloeien bracht en slechts weinig zaad leverde. 



33* 



