OVER DE ERFELIJKHEID VAN SVNFISEN. 517 



mijn ras telken jare voor en het ligt dus voor de hand, dat zij van 

 tijd tot tijd onvolkomen gespleten okseltakken voortbrengen. 

 Zulke syncladien komcn in mijnc culturen ook in andere rassen 

 niet zeldzaani voor. zoo bv. bij Dipsacus sylvestris torsus. Zij moeten 

 als gevolgen der bladverdubbeling worden opgcvat, zooals door 

 Deipino^) is aangetoond, en beliooren dus tot de groep der fasciati^n 

 en niet tot die der adnatien. 



Dat de adnatien bij Aster Tripolium erfelijk zijn, heb ik in dit 

 geval tot mijne schade ondervonden. Want van tijd tot tijd komen 

 voorwerpen voor, waaromtrent men in het onzekere blijft, of zij 

 door fasciatie, dan wel door adnatie ontstaan zijn, en dit kan de 

 Reus van de zaaddragers voor het gefascieerde ras niet alleen be- 

 moeilijken, maar dikwijls onzeker maken. 



Vooral was dit in de eerste jaren van mijne cultuur het geval; 

 thans, nu de Stengels zeer steik verbreed zijn, bestaat het gevaar 

 van eene synfise te kiezen in plaats van een fasciatie natuurlijk 

 niet meer. 



Om deze reden, en om mijne fasciatien zoo zuiver mogelijk te 

 maken heb ik steeds getracht voor zaaddragers die verbreede indi- 

 viduen te kiezen, die de geringste adnatien hadden. Gefascieerde 

 individuen geheel zonder adnatie en toch voldoende verbreed, om 

 zaaddrager te zijn, en tevens genoeg zaad gevend, heb ik eerst in 

 1894 gekregen; de synfise was aanvankelijk z66 algemeen, dat alle 

 krachtig ontwikkelde planten en ten minste alle gefascieerde in- 

 dividuen haar min of meer vertoonden. Door aanhoudende keus 

 is het mij echter ten slotte gelukt, haar tot een betrekkelijk gering 

 cijfer terug te brengen. 



De adnatien komen bij voorkeur voor aan de hoogste zijtakken, 

 zoowel van den stam, als van zijne takken. Veelvuldig zijn het 

 daarom de laatste zijdelingsche bloemhoofdjes, die aan het eind- 

 hoofdje vastgroeien, even als bij Hypochoeris glabra bv. (Plaat I 

 Fig. 7, 8 en 10). Niet zelden groeien z66 twee zijhoofdjes aan 6en 

 eindhoofdje vast. Zulke gevallen zijn dikwijls moeielijk van fas- 

 ciatien te onderscheiden, Veel gemakkelijker is dit bij de lagere 

 adnatien, vooral bij de dikkere zijtakken van den hoofdstam. Deze 

 groeien over I^cm, soms tot 10 cm aan den stam vast, vormen 

 hier een overlangsche ribbe, aan wier basis het draagblad gevonden 

 wordt en aan wier top de tak zich in een scherpen hoek van den 

 stam verwijdert. Deze ribben doen voor iederen synfitischen tak 



i) Delpino, Teoria generale della fiUotassi. 



