518 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



zijn draagblad gemakkelijk vinden, ook al ligt het verscheidene cm 

 onder het punt der schijnbare inplanting. 



Adnatien komen bij ons in het wild bij Aster Tripolium niet 

 zelden voor; zij ontbraken niet op de groeiplaats bij den Houthaven 

 van Amsterdam, waar in 1890 het gefascieerde exemplaar groeide, 

 dat het uitgangspunt voor mijn ras vormde; ook op dit individu 

 zelf waren zij aanwezig. In 1891 en 1892 waren door synfise ver- 

 vormde hoofdjes in de tweede en derde generatie van mijn ras niet 

 zeldzaam, ook in de zaaddragers, terwijl aan sommige exemplaren 

 de zooveel fraaiere adnatie van hoofdtakken aan den stam sterk 

 vertegenwoordigd was. In 1893 kwam dit laatste aan meer dan 

 de helft der exemplaren in vrij hoogen graad voor. Ik kon toen 

 echter als zaaddragers drie planten kiezen, die bijna geen synfise 

 vertoonden, en had dientengevolge in 1894, dus in de vijfde ge- 

 neratie, reeds veel minder synfitische individuen. Hun aantal 

 bedroeg 26 op de 134 bloeiende planten; de helft was tevens ge- 

 fascieerd (12 ex), de andere helft niet. 



Blijkt uit deze proef, hoe moeilijk het zijn kan, om een eenmaal 

 voorhanden variatie uit te roeien, zoo kan het ons niet verwonderen, 

 dat zij zich in de vrije natuur, waar zulke afwijkingen bij den strijd 

 voor het leven wel een zeer ondergeschikte rol zullen spelen, ge- 

 durende lange reeksen van generatien staande kunnen houden. 

 Aan de andere zijde pleit m. i. de moeilijkheid om eene monstrositeit 

 uit te roeien nog sterker voor hare erfelijkheid, dan de meest wel- 

 geslaagde proeven om haar standvastig te maken en te verbeteren. 



Agrostemma Githago. In het klemdraai-ras, dat ik in dezen band 

 op biz. 415 e. V. beschreven heb, kwamen tal van andere varia- 

 tien voor, waarvan de meeste zich telken jare of nagenoeg telken 

 jare in de opeenvolgende generatien herhaa'lden. Zoo bv. ge- 

 spleten bladeren, en dubbele takken (syncladien) in hunne oksels, 

 vooral in 1894 veelvuldig en in allerlei graden; geopende kelken, 

 wier rand al of niet aan het hoogste blad van den tak was vast- 

 gegroeid, wat meest tot krommingen of scheuringen aanleiding 

 gaf; gesteelde bloempjes in de oksels van e^n of twee kelkbladeren, 

 enz. Al deze afwijkingen bleken in den loop van zes opeenvolgende 

 generatien, hoewel meest zeldzaam, toch z66 standvastig te zijn, 

 dat aan hunne erfelijkheid niet kon worden getwijfeld. 



Te dezer plaatse heb ik inzonderheid de adnatien van zijtakken 

 aan hun draagtak te vermelden, waarvan reeds in het eerste zaaisel 

 in 1889 een geval voorhanden was. De zijtak was hier over ongeveer 

 9 cm. van zijne lengte aan den hoofdtak vastgegroeid ; een diepe 



