520 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



toonden als in de vorige generatie en wederom in alle verschillende 

 graden voorkwamen. 



Ik lette in dezen zomer ook op adnatien van trosdragende takken 

 aan hun draagtakken, iets wat ik in de voorgaande generatien 

 verzuimd had. Ik vond daarvan twee gevallen. Verder vond ik 

 gevallen van adnatie van meeldraden aan de hauw, en wel geenszins 

 zeldzaam. 



Bidens grandijlora. Adnatien van zijtakken aan hun draagtak 

 schijnen bij dit geslacht niet zeldzaam te zijn; ik vond ze ook bij 

 B. tripartita en bij B. leucantha. Bij B. grandijlora zijn zij zeer 

 algemeen, ten minste in het ras, dat ik opkweekte uit zaad van de 

 firma Haage und Schmidt te Erfurt, in den winter 1891/92 ge- 

 kocht. Zij kwamen in dit ras gedurende drie generatien (1892-1894) 

 telkens zeer veelvuldig voor en in de meest verschillende graden 

 van ontwikkeling. 



Een voorbeeld heb ik afgebeeld op Plaat I in Fig. 11. Men 

 ziet hier een tak, die in een hoofdje met rijpe zaden eindigt en ik.n 

 blad b vertoont. De okseltak van dit blad is over een groot deel 

 zijner lengte, van b tot s, aan den draagtak vastgegroeid en het 

 geheel is, tengevolge van den sterkeren groei van den eersten, 

 gekromd. Ruim 1 cm. onder het hoofdje houdt de aan^engroeiing 

 op; de zijtak is hier nog belangrijk langer dan de draagtak. 



De verhouding in lengte tusschen het vrije en het synfitische 

 gedeelte is uiterst variabel; soms is het laatste zeer kort, soms zijn 

 ook de hoofdjes aan elkander vastgegroeid. Verder is de synfise 

 geenszins tot de bloeitakken beperkt; zelfs de onderste zijtakken 

 dezer rijk vertakte soort kunnen aan den hoofdstam opgroeien. 

 Eindelijk komt het van tijd tot tijd voor, dat aan een as twee 

 zijtakken vastgroeien; geschiedt dit tot in de hoofdjes, zoo ziet 

 men dus driedubbele capitula ontstaan. Steeds is echter het syn- 

 fitische deel naar omlaag, tot aan het draagblad, duidelijk en ge- 

 makkelijk te vervolgen. 



De omvang mijner cultuur bedroeg in 1892 nog geen 100, in 1893 

 ruim 500 en in 1894 ruim 150 planten. Ik heb de synfitische exem- 

 plaren niet geteld, daar dit zeer moeilijk is. Want niet zelden blijkt 

 een zaaddrager, als hij reeds lang zaad draagt, nog aan een jongste 

 zijtakje eene synfise voort te brengen, ofschoon hij er vroeger geen 

 gehad had. Bij het rooien voor of bij het begin van den bloei erkent 

 men dus slechts een deel der synfitische planten als zoodanig. Toch 

 toonde telken jare zeker nagenoeg de helft der exemplaren deze 

 afwijking. In 1893 zocht ik mijne zaaddragers z66 uit, dat zij geen 



