522 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



ik in 1894 weer uit en had wederom een twintigtal planten, waarvan 

 er zeven wederom de adnatie vertoonden, en wel in ailerlei graden, 

 ook als synanthieen. 



Gedurende drie generatien bleef de adnatie dus, in minstens een 

 derde der individuen, constant. 



Voor de morphologie der adnatien is Pentstemon gentianoides de 

 leerrijkste der door mij gekweekte soorten, daar deze anomalie hier 

 in een veel wijder reeks van vormen voorkomt dan elders. Ik wijs 

 hier slechts op de synanthieen, waarvan men den bouw, uit een 

 eindbloem en ^^n of meer zijbloemen, gemakkelijk kan aantoonen, 

 als men de synfitische stelen dezer laatste omlaag totaan hun 

 draagblad volgt. Niet zelden zijn ook alleen de bloemstelen ver- 

 eenigd en zitten dus twee of drie gewone bloemen op een gemeen- 

 schappelijken, overlangs geribden steel. Of zulke bijbloemen zijn 

 aan eene synanthie vastgegroeid en dragen dan tot de complicatie, 

 maar tevens tot de verklaring van den bouw bij. 



Een ander geval heb ik op Plaat I in fig. 13 afgebeeld. Deze 

 tak groeide aan een mijner zaaddragers in 1894. De tak m-n droeg 

 in het afgebeelde gedeelte twee bladparen a b en c d, doch d is in 

 de figuur niet geteekend. De okseltakken dezer drie bladeren zijn 

 door de zelfde letters met een accent aangewezen; a' en c' waren 

 normaal. De okseltak van b was echter over zijn geheele lengte aan 

 den draagtak vastgegroeid, hij eindigde in een mislukte bloem b' 

 en droeg een bladpaar p q, dat een weinig uiteen geschoven was 

 en in zijn oksels de bloemen p' en q' voortbracht. De mislukking 

 van de bloem b' is een gevolg van de adnatie en den ongelijken groei 

 van de beide verbonden assen, zooais aan de achterzijde van het 

 afgebeelde voorwerp duidelijk aan een overlangsche scheur te her- 

 kennen was. De bloemknop b' zat, zooais uit den kruiswijzen blad- 

 stand volgt, juist tegen den rug van het niet afgebeelde blad d; 

 het bovenste deel van zijn steel was zelfs nog aan den voet van dit 

 blad, over een lengte van niet veel meer dan 1 mm., vastgegroeid. 



De bloemen p' en q' staan dus, morphologisch gesproken, niet 

 aan den tak m n, maar aan diens zijtak o b'. 



Ten slotte is het de moeite waard er op te wijzen, dat de synan- 

 thieen hier klaarblijkelijk slechts een bijzonder geval van adnatie 

 zijn en dus in hoofdzaak door dezelfde erfelijke eigenschap als deze 

 worden veroorzaakt. 



Ranunculus bulbosus. Aan deze soort vindt men bij ons in het 

 wild van tijd tot tijd voorbeelden van adnatie. Zoo bv. het op 



