OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 523 



Plaat I in Fig. 12 afgebeelde exeniplaar, dat door mij in Juni 1888 

 aan cen grindwcg onder de Bildt bij Utrecht gevonden werd, De 

 afgebeelde tak is een zijtak van den hoofdstam en eindigt in de uit- 

 gebloeide bloeni a. Hij draagt sleclits twee bladeren, ongeveer op 

 gelijke hoogte bij b ingeplant; het eene heeft geen okseltak, het 

 andere b heeft een okseltak, die tot aan s aan den draagtak is opge- 

 groeid. Boven s draagt hij twee kleine blaadjes en eindigt dan in 

 een bloem. 



Bij de proef, die Ik met deze soort over het veranderen van een 

 halve Galton-curve in eene symmetrische curve genomen heb^), 

 had ik in het vijfde jaar (1892) de gelegenheid om waar te nemen, 

 hoe zulk eene variatie, na jaren lang bij geringen omvang der cultuur 

 zich niet vertoond te hebben, plotseling en in een aantal exemplaren 

 voor den dag komen kan, als men aan zijne cultuur een grooten 

 omvang geeft. In het genoemde jaar had ik 372 bloeiende planten. 

 En daaronder waren er zeven, die een tak met adnatie droegen, 

 terwijl een achtste exemplaar, na overwinterd te zijn, dezelfde af- 

 wijking in het volgende jaar voortbracht. Meest was het de hoogste 

 zijtak van de primaire as, die aan deze as opgegroeid was, soms 

 was het een zijtak van den stengel van een secundairen, zijdelingschen 

 knol. Doch steeds was het type hetzelfde als in onze figuur, ofschoon 

 de verhouding tusschen het synfitische en het vrije deel van den 

 zijtak natuurlijk varieerde. Opmerking verdient, dat aan sommige 

 exemplaren van deze cultuur ook bloemstelen voorkwamen, aan welke 

 het bovenste blad opwaarts vastgegroeid was, zoodat daardoor niet 

 zelden de bloem naar omlaag was gebogen. 



Gedurende vier generatien, bij een omvang der cultuur van 

 enkele tientallen van individuen, had ik geen synfise waargenomen; 

 bij de uitbreiding der cultuur tot 372 individuen kwam deze in 

 8 exemplaren tegelijkertijd voor den dag. Dat is dus ongeveer 2 %. 

 Neemt men dit cijfer tot maatstaf, dan was in de vorige jaren de 

 cultuur eenvoudig te klein, om een goede kans te hebben, de af- 

 wijking te vertoonen. En met het oog hierop komt het mij voor, 

 dat het optreden der synfise onder deze omstandigheden, en vooral 

 in een zoo groot aantal exemplaren, als een argument voor de 

 erfelijkheid mag worden beschouwd. 



Uitzaaiproeven met zaad van synfitische exemplaren heb ik 

 echter niet genomen. 



i) Les demi-courbes Galtoniennes. Zie boven, biz. 494. 



