526 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



bloei; toch kreeg ik in de derde generatie (1894) het verschijnsel in 

 een aantal planten en in de meest verschillende graden terug. 

 Het biijkt dus niet alleen erfeiijk, maar zelfs moeilijk uit te roeien 

 te zijn. 



IV. 

 Syncarpie bij Aggregaten. 



Ineensmelting van een of meer bloemen op hetzelfde receptacu- 

 lum is bij Composieten volgens Penzig's Teratologie (II biz. 55) 

 niet zeldzaam, doch komt ook bij andere Aggregaten, bv. in mijn 

 ras van Dipsacus sylvestris torsus, van tijd tot tijd voor. Ik zag zulke 

 syncarpieen in mijne cultuur van gefascieerde Taraxacum officinale 

 in 1893, in het boven beschreven ras van Hypochoeris glabra in Juli 

 van het zelfde jaar en in 1892 bij Chrysanthemum segetum. 



Van de erfelijkheid van deze afwijking had ik de gelegenheid 

 mij te overtuigen met de ook door Penzig genoemde Helianthus 

 annuus: 



Helianthus annuus. In het syncotyle ras, dat ik in het begin van 

 dit opstel beschreven heb, komen syncarpieen regelmatig voor. 

 Voor het eerst merkte ik ze in de oogst van de tweede generatie 

 (1888) op, sedert zonder uitzondering telken jare. 



Aanvankelijk weinig talrijk en weinig samengesteld van bouw, 

 slechts uit de vereeniging van twee vruchten bestaande, zijn zij 

 spoedig talrijker en langzamerhand ook omvangrijker geworden. 

 In 1891 vond ik reeds een hoofd, waarop omstreeks 20% der 

 vruchten deze afwijking bevatten, en in de laatste jaren is het 

 moeilijk, in mijn ras een plant te vinden, waarop zij ontbreken. 



Aanvankelijk slechts uit de vereeniging van twee vruchten ont- 

 staan, vind ik thans niet zelden syncarpieen van vijf en meer vruchten, 

 zooals de op Plaat I in Fig. 14-17 afgebeelde. 



Ook de bloemen op deze syncarpieen heb ik onderzocht en niet 

 zelden aane^ngegroeid gevonden. Daarentegen zijn de zaden na- 

 tuurlijk onderling vrij; ik overtuigde mij daarvan o. a. in 1892 door 

 dertig syncarpieen uit te zaaien; zij gaven elk tween ormale (of 

 syncotyle) kiemplanten. Evenzoo gaven driedubbele syncarpieen 

 elk drie niet verbonden kiemplanten. 



lets minder algemeen, maar toch ook sedert 1890 jaarlijks zich 

 herhalende, is in dit ras de adnatie van de vrucht aan de bractee, 

 in wier oksel zij staat, zoodat ook deze anomalie klaarblijkelijk 

 erfeiijk is. Niet zelden is deze adnatie met de syncarpie vereenigd 



