OVER DE ERFELIJKHEID VAN SVNFISEN. 527 



en bestaat dus het voorwerp uit twee of nicer vruchten en een 

 aantal bracteeen tc zamen, waardoor de bouw zeer ingewikkeld 

 wordt. 



V. 

 Connatie van bladschljven. 



Akebia quinata. De plant van den Amsterdamschen botanlschen 

 tuin vertoont telken jare, aan een of meer bladeren, eene synfise 

 der blaadjes, hetzij alleen van hun steeltjes, hetzi] ook van hun 

 schijf. Het verschijnsel is uiterst variabel en komt somwijlen op 

 hetzelfde blad in twee afzonderlijke paren blaadjes voor. Eenmaal 

 vond ik twee bladschijven met hun middennerf ruggelings aan- 

 ^^ngegroeid. 



Ik heb deze afwijking sedert 1884 op deze plant nagegaan en haar 

 sedert 1888 jaarlijks terug gevonden, soms in e^n, soms in twee, 

 zelden in een grooter aantal der voor mijn onderzoek toegankelijke 

 bladeren. 



Deutzia scabra. Het exemplaar, waarvan ik vroeger een klemdraai 

 beschreef, toont sinds 1886 ook nagenoeg jaarlijks de door Braun 

 beschreven bladsynfisen en wel nu eens aan takken met kruiswijzen 

 bladstand, dan weer aan takken met den bladstand 1/2. Steeds 

 zijn het de twee laatste bladeren der jaarloot, die tot een vlak twee- 

 toppig orgaan ine^nsmelten; hun steel schijnt dikwijls de eindknop 

 te omsluiten en in zijn verderen groei te belemmeren. 



Met uitzondering van het jaar 1893 heb ik zulke synfisen jaarlijks 

 aan een of twee takken gevonden; trots deze constantie zijn zij 

 echter steeds uiterst zeldzaam. 



Allerlei andere variatien komen van tijd tot tijd aan den zelfden 

 heester voor. 



Heliantfms annuus. hi het boven beschreven syncotyle ras van 

 deze soort komen van tijd tot tijd, aan zijtakken, synfisen van 

 bladeren voor. Het zijn dan in den regel de twee eerste, op den 

 zelfden knoop ingeplante bladeren van den tak, die met elkander 

 tot een tweetoppig lichaam verbonden zijn. De niin of meer holle 

 gleufvormige steel is dan aan zijn voet stengelonivattend, doch 

 belet den groei van den top des taks niet. Zulke synfisen waren in 

 sommige jaren, b. v. in 1892, vrij talrijk, soms meerdere op dezelfde 

 plant; zij komen vooral aan de lagere zwakke zijtakken voor. Sinds 

 1891, toen ik ze voor het eerst opmerkte, vond ik ze telken 

 jare. 



