OVER DE ERFELIJKHEID VAN SVNFISEN. 531 



Uit deze tabel ziet men: 



1) Het voortbrengen van bekers berust op inwendige blijvende 

 eigenschappen der planten en is geenszins uitsluitend van het 

 tocval afliankclijk. 



2) In verschillende individus is deze eigenschap in zeer verschillende 

 mate ontvvikkeld, doch ook in dit opziciit bestaan constante ver- 

 scliillen. 



3) Sommige jaren begunstigen liet optreden van bekers meer 

 dan andere; zij doen dit dan in hoofdzaak op alle exemplaren tege- 

 lijkcrtijd. 



Vatten wij dit samen, zoo kunnen wij zeggen, dat het optreden 

 van bekers deels van inwendige, in de erfelijke eigenschappen der 

 plant bcrustende, en deels van uitwendige, door het weder bepaalde 

 oorzaken afhangt. De eerste zijn individueel, dc laatste naar ge- 

 lang der jaren verschiliend. Opmerking verdient daarbi], dat de 

 bladeren en dus ook de bekers, aangelegd vvorden in het jaar, voor 

 datgene, waarin zij zich ontplooien. 



Klcine verschillen in deze tabel hangcn natuurlijk van het toeval 

 af. Of de plant Alexandrina No. 1 nooit bekers zal geven, is mij 

 onbekend. Alexandrina No. 2 was eerst een vrij groot ex., doch 

 stierf later grootendeels af. M. Alexandrina No. 3 is misschien van 

 andere afstamming, daar zij ons onder een anderen, onjuisten naam 

 werd toegezonden. 



Interessant is in deze tabel het feit, dat alle exemplaren, behalve 

 de M. obovata, in sommige jaren in het gehecl geen bekers voort- 

 brachten. Hieruit blijkt dat men uit het niet vinden van bekers 

 op een plant volstrekt nict mag afleiden, dat zij het vermogen zou 

 missen, deze voort te brengen. 



Wanneer men ruim honderd bekers van een zelfden plantenvorm 

 en daaronder bijna de helft op t^n enkel individu waarneemt, 

 spreekt het wel van zelf, dat men een vrij volledig overzicht over 

 de mogelijke vormen dier anomalieen verkrijgt. Het komt mij voor, 

 dat deze voor een deel op gevvone variabiliteit (continue variabiliteit 

 der discontinu ontstane eigenschap)^) berusten, doch voor een 

 ander deel afhangen van de plaats der bekers op den tak. Want 

 op een normalen jaarloot zijn de bladeren onderling niet gelijk; zij 

 vormen een reeks van voortdurend veranderende vormen, waarvan 

 dikwijls het begin en het einde, dus het eerste en het laatste blad 

 onderling weinig verschillen. Dus een zoogenoemde morphologische 



i) Zie Intracellulare Pangenesis, Opera V, biz. i en Les demi-courbes 

 Galtoniennes etc., Opera V, biz. 494. 



34* 



