532 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



periode. De kleinere bladen aan het begin en het einde dezer periode 

 maken nu meestal bekers van het type van Fig. 1 op Plaat III, 

 d. w. z. dat een betrekkelijk groot deel der lamina in peperhuisvorm 

 is overgegaan. De grootere bladeren in het midden der looten 

 vormen meestal slechts aan hun basis bekers, zooals in Fig. 2 is 

 voorgesteld. 



Bekers, die slechts uit de helft van een blad, of zelfs uit een kleiner 

 deel ontstaan waren, trof ik van tijd tot tijd en in allerlei graden 

 van ontwikkeling aan. Mijne collectie vormt een vrij compleete 

 serie, die een volkomen bevestiging geeft van de verklaring der 

 ascidien, die door Eichleri), naar aanleiding van anomalieen van 

 Mkhelia Champaca L. is voorgesteld. 



Eindelijk zijn mij twee malen bekers voorgekomen, die twee- 

 toppig en dus door de aaneengroeiing van twee bladeren ontstaan 

 waren. Ten eerste in 1889 de in Fig. 3 op Plaat III afgebeelde beker 

 van Magnolia obovata en ten tweede een grootere, wijdere, met 

 korter en stomper toppen van M. obov. nigricans in 1894. Zulke 

 diphylle bekers schijnen ook bij andere planten met monophylle 

 bekers te zamen voor te komen, doch steeds veel zeldzamer te zijn 

 dan deze; men zou daarnaar vermoeden, dat zij eene uiting van 

 dezelfde inwendige eigenschap waren. 



Hesperis matronalis. In het ras, dat ik in dezen band (biz. 454) 

 voor zijne fasciatien vermeld heb, kwamen ook bekers voor. 

 Doch slechts twee malen. Ten eerste aan de moederplant, waarvan 

 ik in 1886 den bandvormigen Stengel van Prof. Moll uit Utrecht 

 ontving. Ik ontving toen nl. van die plant ook eenige rosetten, 

 zooals zij aan de Stengels van Hesperis plegen voor te komen, 

 en stekte die. Een daarvan, tot een groote rijk bloeiende plant ge- 

 worden, droeg in 1888 eenige fraaie bekertjes. 



De eerste generatie van mijne cultuur (1887-1888) leverde geen 

 bekers. Uit haar zaad ontstonden in 1889 een viertal exemplaren, 

 die reeds in hun eerste levensjaar bloeiden en zaad droegen. Dit 

 zaad zaaide ik in 1890 uit en wel op twee bedden elk van 8 D Meter, 

 zoodat ik in het geheel ruim 600 flinke planten had, die echter geen 

 van alien in het eerste jaar bloeiden. Bij het dunnen tijdens de 

 ontkieming vond ik nu wederom een plantje met een fraai gesteeld 

 bekertje. 



Na twee generaties overgeslagen te hebben keerde dus de ano- 

 malie terug en wel klaarblijkelijk in hoofdzaak ten gevolge van de 



I) A. W. Eichler in Berichte d. d. Bot. Gesellsch., Bd. IV, i886, S. 37 

 und Tafel II. 



