OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 533 



omstandigheid, dat de kans daarop, door een aanzienlijken omvang 

 der cultuur, groot genoeg geworden was. 



Oenothera Lamarckiana. De erfelijkheid der fasciatien van deze 

 soort lieb ik in dezen band op biz. 457 en 458 besproken, deels 

 voor een vindplaats onder Hilversum, deels voor mijne cultuur. 

 Ik kan thans daaraan toevoegen, dat ook in 1894 de fasciatie zich 

 zoowel te Hilversum als in mijn proeftuin in een vrij groot aantal 

 exemplaren herhaald heeft. 



Bekers zijn hier zeldzaam, toch vond ik er twee op de oorspron- 

 kelijke groeiplaats en twee in mijne cultuur. De beide eerste in 

 Juni 1887 en in Augustus 1892. In mijn proeftuin vond ik in Juni 

 1890 een beker aan een bloeienden Stengel van een tweejarige plant, 

 ontstaan uit zaad, dat ik in 1888 gewonnen had op planten, die ik 

 den vorigen winter als rosetten uit Hilversum naar Amsterdam 

 had overgeplant, doch die zelven geen bekers voortgebracht hadden. 

 De andere beker in mijne cultuur ontstond eveneens aan den bloeien- 

 den Stengel van een tweejarige plant en wel in Juni 1889 aan de 

 verscheidenheid, die 1. c. voorloopig 0^/2. Lam. flavocalyx^) genoemd 

 werd en waarvan in dat jaar een zusterplant fasciatien droeg (biz. 457). 



Syncotylen komen nagenoeg telken jare in mijne culturen voor; 

 evenzoo, hoewel zeldzamer, van tijd tot tijd amphicotylen. 



Saxijraga crassifolia. Penzig (Teratologic I, biz. 457) zegt: ,,Re- 

 lativ h^ufig findet man auch die Seitenrander der Laubblatter ver- 

 wachsen, so dass schone trichterformige Ascidien entstehen" en 

 citeert Kickx, Jacobasch en Heinricher daarbij als autoriteiten. 

 Ook in de te Amsterdam in tuinen gekweekte planten heb ik zulke 

 bekers op verschillende piaatsen en herhaalde malen gezien, zoodat 

 voor mij de erfelijke natuur dezer anomalie boven twijfel verheven is. 



Daarenboven ontving ik van den heer A. Fiet in April 1890 uit 

 den Hortus Botanicus te Groningen twee planten met bekers. Ik 

 heb deze sedert voortgekweekt en vegetatief vermenigvuldigd. 

 Zij brachten in 1890 nog e^n beker en in 1891 samen 8 bekers voort. 

 In 1892 en 1893 brachten zij, waarschijnlijk ten gevolge van het 

 scheuren en uitplanten, geen bekers voort, in 1894 waren zij echter 

 weer zeer krachtig geworden en nu rijk aan bekers. Een roset droeg 

 er zelfs zes. 



Tilia parvifolia. Bekers zijn aan linden algemeen bekend, en 

 evenzeer bekend is het feit, dat zij op sommige exemplaren telken 



i) Deze varieteit zal later onder den naam van Oen. Lam. lata uit- 

 voerig beschreven worden, daar de voorloopige naam niet zeer kenmer- 

 kend is. 



