OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 537 



pelijken oorsprong waren, opgevat mag worden als een argument 

 voor een gemecnscliappelijke oorzaak, die wel decls in uitwendige 

 omstandigheden, maar voor een deel toch ook in een erfelijken 

 aanleg meet gezocht worden. 



Plantago lanceolata. Dipliylle ascidien vond ik bij twee algemeen 

 bekende varietciten van deze soort, n. 1.: 



a) P. lane, coronata^), wier aren van tijd tot tijd door een vege- 

 tatieve bladroset gekroond worden. Van zulke planten verzamelde 

 ik in 1889 zaad en zaaide dit in het volgend voorjaar. Onder tal- 

 rijke kiempianten vond ik er vijf, waarvan telkens de beide eerste 

 blaadjes, boven de lange lijnvormige zaadlobben, tot een eng buisje 

 aaneengegroeid waren. Twee zulke gevallen heb ik op Plaat III in 

 Fig. 7 en 8 voorgesteld; men ziet duidelijk de beide toppen der 

 verbonden bladeren. 



b) P. lane, raeeniosa. Van de varieteit met vertakte aren vond 

 ik in 1888 bij Hilversum een fraai exemplaar, waarvan ik sedert, 

 door herhaalde uitzaaiing, een constant ras voortkweek. Het draagt 

 thans, in ongeveer de helft der individuen, vertakte aren. Blad- 

 synfisen, monophylle en diphylle bekers komen in dit ras van tijd 

 tot tijd voor; zij zijn hier klaarblijkelijk erfelijk, hoewel zeldzaam. 



Tweetoppige bladeren vond ik reeds in 1891 en sedert jaarlijks. 

 In 1892 vond ik twee exemplaren met diphylle bekers; het waren 

 nu niet het eerste en het tweede, maar het tweede en het derde blad 

 van de kiemplant, die den beker vormden. In dit zelfde jaar maakte 

 een aar een beker uit twee zijner bracteeen, die lang en groen waren; 

 daarbinnen mislukte de aar natuurlijk. In de volgende generatie, 

 in 1893, vond ik een syncotyl exemplaar en verder een zestal planten, 

 die als kiempianten elk een kleinen (2-7 cm. langen) monophyllen 

 beker droegen. Diphylle bekers ontbraken in dat jaar. In de laatste 

 generatie, in 1894, kwamen twee syncotylen en drie kiempianten 

 met monophylle bekers voor, terwijl in Juli een plant, na een tiental 

 bladeren gemaakt te hebben, een fraaien beker van 18 cm. lengte 

 voortbracht. Een andere plant maakte een beker aan een barer 

 zijrosetten. 



IX. 

 Het samengaan van syncotylie met bladbekers. 



Mereurialis annua. In mijn zaaisel van 1892 vond ik een paar 

 tricotylen, waarvan er bij den bloei 66n mannelijk en €^n vrouwelijk 



i) Ueber abnormale Entstehung secundarer Gewebe in 0/>^a V, 

 biz. 1 86. 



