638 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



en gefascieerd bleek te zijn {Opera V, biz. 488). Uit het zaad van 

 de laatste won ik slechts 14 kiemplanten, die aanvankelijk nor- 

 maal waren, doch later takken met fraaien klemdraai voortbrachten. 

 In het zaad van deze tweede generatie keerde in 1894 de tricotylie 

 terug, daarna echter traden syncotylen en cotylbekers op. Op 

 ruim 1000 kiemplanten had ik ruim 20 tricotylen, 1 tetracotyl, 

 7 hemitricotylen, 1 trisyncotyl, 3 syncotylen en 2 amphicotylen. 

 Ik plantte nu, bij zeer krachtige bemesting, de tricotylen op een 

 bed en de vijf laatstgenoemde op een ander, ver verwijderd bed 

 uit. De tricotylen leverden in vijf exemplaren fasciatien en in 

 vier planten klemdraai, waardoor de erfelijkheid dezer beide af- 

 wijkingen nog eens bewezen werd. 



Van de drie syncotylen vervormde er een e^n zijner eerste bladeren 

 tot een fraaien beker, zoodat het vermoeden van een verband 

 tusschen syncotylie en productie van ascidien wederom versterkt 

 werd. Ook in deze cultuur ontbraken fasciatien en klemdraaien niet. 



Een zeer curieuse adnatie ontstond op een tricotyle plant; hier 

 was namelijk de as van eene marnelijke aar over 2 cm. aan den 

 steel van zijn draagblad vastgegroeid. En daar de aar sneller groeide 

 dan de steel, was de eerste vrij sterk S-vormig heen en weergebogen. 



Het zaad van deze planten liet ik voor een groot deel vrij vallen, 

 zoodat het nog in den herfst kiemde. Het toonde een zeer grooten 

 vooruitgang in het gehalte aan cotylvarianten. Op het bed der 

 tricotylen vond ik in Augustus 23 kiemplanten en daaronder 7 trico- 

 tylen en 3 hemitricotylen, doch geen syncotylen. Dus 43 % tri- en 

 hemitricotylen. 



Op het bed der syncotylen en cotylbekers vond ik omtrent den 

 zelfden tijd 88 kiemplanten, als volgt: 



Hieruit blijkt, dat de syncotylen en cotylbekers niet alleen erfelijk, 

 maar ook fixeerbaar zijn, doch dat de laatsten (4) tegenover de 

 eersten (te zamen 20) daarbij in de minderheid bleven. 



Later van dezelfde planten geoogste zaden waren even rijk aan 

 cotylvarianten als deze. 



