OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 539 



Anagallis grandi flora. Bi] een proef, in 1892 over liet verband 

 tusschen cotylvariatie en klemdraai genonicn (1. c. biz. 489), vond 

 ik ook een samengaan van eerstgenoenide afwijking met bekers. 

 En wel met tweebladige bekers, die elk den top van hun tak op 

 dezelfde wijze afsloten, als dit voor Crassula en Boehmeria beschreven 

 en op Plaat III in Fig. 3 en 4 afgebeeld is. Bekers vond ik aan een 

 splytcotyl, een tricotyl en een syncotyl exemplaar. Aan het eerste 

 twee, aan het tweede vier, aan het laatste een beker, alien in hoofd- 

 zaak van denzelfden bouw. Een eenzijdig opene beker of blad- 

 synfise vond ik daarenboven aan een syncotyl in een ander zaaisel 

 (1893). ^ 



Antirrhinum majus flore variegato. Zaad van de firma Juhlke 

 Nachfolger (Otto Putz) te Erfurt gaf mij in het voorjaar van 1892 

 naast talrijke tricotyle kiemplanten ook een amphicotyle. Van de 

 tricotylen won ik zaad, waarin zich wel de tricotylie, doch niet de 

 syncotylie herhaalde. Wederom plantte ik de tricotylen uit en uit 

 hun zaad kwamen nu in het voorjaar van 1894, op omstreeks 10.000 

 getelde kiemplanten, naast ruim 1 % tricotylen, 27 syncotylen en 

 drie cotylbekers. Zoodat het verschijnsel, trots de groote zeldzaam- 

 heid, toch bij voldoenden omvang der cultuur blijkt terug te keeren. 



De amphicotylen of cotylbekers zijn uiterst curieus. De cotylen 

 vormen een eirond lichaam, met een kleine opening aan zijn top. 

 Daarbinnen is de plumula zoo beklemd, dat zij zich niet ontwikkelen 

 kan. Kweekt men nu zulk een piantje voort, dan zwelt het eironde 

 lichaam allengs, doch terwijl de even oude tricotylen reeds een 

 stengeltje met een aantal bladparen ontplooid hebben, komt uit 

 den cotylbeker nog niets voor den dag. Men zou daartoe eerst 

 de plumula, door eene operatic, uit haar boeien moeten bevrijden. 



Uit het zaaisel in 1894, dat de zooeven genoemde cotylvarianten 

 leverde, kweekte ik een groot aantal planten op; een daarvan bracht 

 in Mei een fraaien bladbeker voort. 



Fagus sylvatica. Tricotylie en hemitricotylie zijn bij den beuk 

 uiterst gewoon en zeer bekend. Zij gaan met allcrlei afwijkingen in 

 den bladstand, gespleten bladeren enz. gepaard. In het Gooi had 

 ik in de jaren 1885-1889 de gelegenheid, eene aanzienlijke collectie 

 van dergelijke anomale kiemplanten bijeen te brengen en voor een 

 deel op te kweeken. Daarbij vond ik ook enkele malen syncotylen; 

 aan deze pleegden ook de beide eerste bladeren boven de aan- 

 eengegroeide zaadlobben met elkander tot een tweenervig en twee- 

 toppig bladorgaan samengegroeid te zijn. In 1887 vond Dr. J. H. 

 Wakker in het Baarnsche Bosch een kiempiant, waarvan de beide 



